Кришна седел на скапоцено седиште покрај Своето лежиште. Јашода дошла кај Него придружувана од две или три слугинки. Од мајчинска љубов донела ориз сварен со млеко. Го замолила да јаде пред да заспие. Ноќта била долга и не сакала нејзиниот син подоцна да почувствува глад.
Кришна ѝ кажал дека не чувствува ни малку глад. Сепак, јадењето по нејзин збор ќе Му донесе радост. Ја замолил да си замине, но таа не ја прифатила таа молба веднаш. Јашода инсистирала да јаде пред неа. Седнала, а Тој го изел донесеното за нејзина радост.
Кришна ја исплакнал устата и примил тамбула. Јашода Го прегрнала со љубов и потоа се вратила во својата одаја. Тој се сместил на големото, меко лежиште. Свежата постела била споредена со пена од разбрануваното млечно море. Левата рака ја потпрел врз голема, мека перница.
Месечеви зраци влегувале низ отворите на прозорската решетка. Во одајата имало поспани папагалки. Светлите ленти ги помешале со скапоцени пречки врз кои можат да седнат. Повеќепати се обидувале да ги фатат. Но наместо да се задржат на нив, паѓале од замислената потпора.
Малата случка ги насмеала младите придружници. И Кришна ја гледал заблудата на папагалките. Иако бил прибран, не можел да ја задржи смеата. По таа весела сцена повторно примил тамбула од Своите блиски слуги. Потоа легнал да одмора.
Придружниците продолжиле со различни служби околу Него. Некој распрскувал фин миризлив прав. Друг раздвижувал чад од агуров темјан. Еден слуга веел со бела чамара, споредена со месечевата светлина. Друг со љубов Му ги масирал стапалата.
Додека Кришна почивал, слугите и слугинките легнале наоколу. Сонот постепено сè повеќе ги обзел. Кај Него, пак, станувал сè полесен. Поетот го поврзува тоа со претстојните игри. Сцената завршува со одморот што следи по мајчинската грижа и заедничката смеа.