Кришна станал по Своја волја по краток одмор. Се разлеал звукот на Неговата прекрасна флејта. Поетот го споредува тој звук со пратеничка. Неговиот повик ја привлекол Радха кон Него. Таа тргнала брзо, следејќи го.
Одела токму по патот од кој до Неа стигнала песната на флејтата. Поетот го опишува Нејзиниот копнеж како пријателка што ја поттикнува да оди напред. Вринда знаела дека се приближува доаѓањето на Радха. Знаела и дека дошло времето за ноќните забави. Како божествена чуварка на градините, дошла да Им помогне.
Кришна влегол во средиштето на градината. Месечевата светлина правела местото да изгледа прочистено од самите месечеви зраци. Седнал на платформа украсена со скапоцености, близу до сеницата. Ја забележал Својата сакана како доаѓа со придружничките. Ја испратил Вринда да ги пречека и да ги доведе.
Вринда брзо излегла и ја сретнала Радха кај портата. Со радост ја довела во градината со цветни повивки. Во поетскиот опис, Радха и градината си го засилуваат блесокот една на друга. Кога го видела Кришна пред Себе, Радха почувствувала дека Нејзината мака се повлекува. Изгледала како повторно да се освестува од длабоката занесеност во Него.
Се прашувала каде е и како стигнала таму. Кој ја довел и по кој пат? Поетот го опишува гледањето на Кришна како исчезнување на внатрешниот немир од копнежот. Радха се радувала на Кришна, на градината и на ноќта со месечева светлина. Во Својата среќа ја заборавила сета претходна горлива мака.
Гопиите биле уморни од патувањето. Вринда ги сместила кај влезовите на сениците од мадхави. Ги повикала повивките да ги разладуваат со нежните лисја. Песната ги претставува повивките како радосни служителки. Тие ја исполниле оваа служба и се сметале за среќни.
Кришна не можел да чека да им помине сиот замор. Им пришол, со Својата прекрасна флејта во раката. Својата облека ја претворил во лепеза. Со неа ги разладувал собраните гопии. Оваа нежна служба ги направила срамежливи.