← Приказни од Кришнахника-каумуди
Кришнахника-каумуди · Кави Карнапура · пракаша 5 · стихови 1–97

Кришна и вечерното молзење во Враџа

Кришна и Баларама ги враќаат стадата, а Јашода ги пречекува на патот. По вечерниот оброк, Кришна оди кај кравите и Самиот ги молзе под светлината на месечината.

Додадена:

Кришна во жолта облека молзе бела крава во бакарен сад, меѓу светилки и месечева светлина.
Уметничка илустрација на приказната

Кришна повторно им се придружил на другарите и тие се израдувале. Двата дела од денот што за Него поминале како миг, ним им се сториле долги како цела доба. Го опколиле и почнале да Го прашуваат каде бил толку долго и зошто ја напуштил нивната заедничка игра. Кришна им одговорил со блага насмевка. Им рекол дека поради летната жештина отишол до Јамуна со младите придружници, вешти во служењето. Додека другарите останале тука, кравите можеле на мир да пасат. Им кажал дека е време да се вратат во Враџа. Ги повикал да ја завршат играта во шумата, да ги соберат стадата и да засвират на флејтите и роговите. Баларама, синот на Рохини, и неколкумина од другарите ја презеле таа задача. Се огласиле свирките, флејтите и роговите. „Шавали, Пишанги, Кали, Нили, Харини, Вилохини, Дхумали, Сушили, ваму, ваму! Да си одиме дома“, ги повикувале кравите по име. Кравите од шумата им одговориле со мукање. Некои, најадени со млада трева, се движеле бавно со полните вимиња, а под копитата им се разронувала земјата.

Кришна и Баларама излегле од шумата со дружините на пастирчињата. Поетот ги споредува двајцата браќа, темниот и светлиот, со две млади слончиња. Пчелите слетувале кај Кришнините стапала, мислејќи дека се лотоси. Во нивната темна поворка поетот ги гледа солзите на шумата поради Неговото заминување. Птиците се огласувале со меки звуци и замавнувале со крилјата како од болка поради разделбата. Срните Го гледале без да трепнат, како да молат за уште еден поглед. Пауните тргнале по Него, влечејќи ги раскошните опашки по земјата. Од езерце до езерце и од патека до патека Го придружувале и водните птици, со гласови пригушени од тага. Со Кришна и Баларама што го придружувале стадото, кравите се упатиле кон Враџа. Поетот ја гледа поворката како река од две бои, смарагдна и сребрена. Кравите брзале кон телињата, а потоа го забавувале чекорот од приврзаност кон Кришна, Кој одел напред. Тешките вимиња им го менувале одот. Под копитата се кревала прашина. Поетот ја замислува земјата како го зема тој облик за да го допре и остатокот од Кришниното тело, откако веќе го почувствувала допирот на Неговите стапала. Лесниот ветер ја нанесувал прашината врз Кришнините кадрици, како цветен прав врз пчели. Таа се задржувала и на белото платно на Неговата глава, на венецот Вајџајанти и на скапоцениот Каустубха. Брахма, Шива и други богови дошле да Му оддадат почит во шумата. На гопиите што ја чекале Неговата средба, секое задржување на патот им се чинело долго како цела доба. Каде и да Му паднел погледот, поетот го гледа како дожд од љубов и милост од кој расцветуваат лозите на желбите. Кришна полека се приближувал до селото, свирејќи на флејтата, со Баларама и другарите.

Најнапред до жителите стигнала прашината од стадата. Потоа се слушнала флејтата, па мукањето на кравите. Тогаш мајките излегле на улицата. Гопиите Го гледале Кришниното лице како месечина. По долгиот ден, нивните очи како да го прекинувале постот со таа глетка. Кришна ја погледнал секоја со наклонетост, така што секоја си помислила дека вечерта ќе дојде токму кај неа. Од скапоцено украсените тераси Го гледале со погледи што поетот ги споредува со дожд од сини лотосови ливчиња. Од домовите излегле и децата и постарите. Кришна ги погледнал децата со милост, на постарите им се поклонил со главата и со насмевка стигнал до средината на населбата. Им оддал почит и на мајките на Своите другари. Јашода веќе стоела на патот, долго гледајќи во правецот од кој требало да се појави нејзиниот син. Кога кравите биле сместени во своите чисти штали, Кришна дошол со Баларама и другарите и ѝ се поклонил на Јашода. Таа ги опфатила двајцата браќа со рацете. Со благ глас ги испратила другарите во нивните домови. Потоа влегла во својот двор со двајцата синови.

Јашода се задржала во дворот и внимателно им ги поделила задачите на младите помошници. Еден ја зел Кришнината флејта, рогот и стапот, друг го тргнал шумскиот венец, а трет го симнал накитот. Му ги одврзале платното на главата и меката наметка, ја истресле прашината од стадото и Му ги измиле лицето и стапалата. Еден од помошниците со чешел Му ја исчешлал густата коса. Со мирисливи масла нежно Му го истриеле телото од главата до ноктите. Потоа нанеле фин мирислив прав, со шафран, сандаловина и камфор. За косата употребиле мирислива течност од амалаки, а телото Му го исплакнале со вода намирисана со камфор. Го избришале со меко бело платно и со друго платно ја впиле водата од косата. Влажната облека ја замениле со меко жолто руво. Преку градите Му префрлиле жолта наметка, повторно Му ја исчешлале косата и ја прибрале со тенко бело платно. На челото Му исцртале мирислив тилак. Го намачкале со паста од сандаловина и камфор, Му ставиле накит со скапоцени камења и повторно Му ги измиле стапалата на украсената подлога. Кришна влегол во домот држејќи го другарот за рака. Ги собул сандалите и понизно му се поклонил на татка Си. Нанда силно Го прегрнал и со љубов Му ја помирисал косата. Потоа Му понудил да седне. И Баларама, откако го дотерале Неговите помошници, дошол да му се поклони и радосно го прегрнал татка Си.

За вториот оброк на двајцата браќа Рохини и Јашода се погрижиле подготовката да почне навреме. По знак на Јашода, помошниците донеле скапоцени седишта, чинии и бокали и ги поставиле на нивните места. Кога биле измиени стапалата и седнале таткото и синовите, Рохини почнала да служи со љубов. Прво им дала храна на момчињата брахмани што секојдневно јаделе со нив. Потоа им послужила на Нанда и на Баларама, па на Кришна и на Неговите придружници. Вечерниот оброк бил подготвен да биде вкусен, полезен и умерен. Кришна и Баларама седеле пристојно крај татка Си. Јашода забележала дека и другарите зборуваат потивко во негово присуство. На Нанда му било драго што јаде со нив. По оброкот ја исплакнале устата со студена, мирислива вода што ја донеле во златни садови украсени со камења. Помошниците повторно се погрижиле за облеката, украсите и стапалата на Кришна. Со освежена уста и блага насмевка, Кришна им се поклонил на родителите и излегол во дворот. Ги обул скапоцените сандали и слушал како другарите Го слават. Ја положил левата рака врз рамото на еден другар. Со другата го зел бетеловиот лист што Му го подал друг придружник и влегол во пастирската населба.

Вечерта настапила, а птиците се враќале во гнездата. Во домовите се палеле светилки додека небото потемнувало. Од сите страни се слушале телињата и кравите што им одговарале. Во населбата веќе почнувало второто молзење. Кога дошол Кришна, запалените светилки и гласовите на кравите го исполниле просторот. Поетот го слуша мукањето како свечен поздрав за Неговото доаѓање. Од исток се кренала месечината, како лице што излегува од зад превезот на темнината. Белите крави се слевале со месечевата светлина, а темните копита и рогови го оцртувале секое животно. Биковите се смириле на своите места, како сребрени карпи. Кришна со радост ги гледал дворовите на шталите со нивните широки кристални столбови. Кога кравите ги молзеле истовремено, млазовите млеко одѕвонувале длабоко во садовите. Кришна долго уживал во тој звук. Од желба и Самиот да молзе, Кришна ја тргнал облеката настрана, го потпрел садот на коленото и со нежни раце ги молзел и кравите до кои било тешко да се пристапи. На допирот од Неговата рака и од глетката на Неговото лице, млекото им потекло само од себе. Така поемата ја опишува нивната приврзаност кон Него.

Кога го поминал првиот дел од ноќта, Кришна им се поклонил на стапалата на родителите. Тие нежно Го прегрнале и Му дозволиле да се повлече за спиење. Неговиот дом бил близу домот на Нанда, украсен со скапоцени камења и злато. Во градината имало редови млади дрвја, цветни шумички и езерца со лебеди, а од гранките се огласувале кукавици. Во истата градина поетот ги опишува и девојките што во месечевите ноќи тргнувале на средба, со бела облека, бисерни украси, обетки од слонова коска и со мирис на сандаловина и камфор. Помошниците ја исчистиле и попрскале просторијата за спиење. Мирисала на темјан од темно агарово дрво и била свежа, со цветни венци и знаменца над скапоцени садови. Леглото било украсено со злато, скапоцени камења и резбана слонова коска, а постелата и перниците биле меки како млечна пена. Низ прозорците влегувале месечеви зраци покрај скапоцените кафези со папагали. Со младите помошници покрај Него, Кришна влегол во одајата да се одмори.

Извор: Кришнахника-каумуди · Кави Карнапура · пракаша 5 · стихови 1–97 ↗

Разгледај понатаму

Слики Видеа Аудио
СледноКришна на верандата пред починка
Единствени IP адреси на оваа страница: —