Понесена од напивката, една од сакхиите со зборови што ѝ запнувале извикала дека небото паѓа и дека земјата се врти. Ги замолила пријателките да ја придржат, зашто ѝ се чинело дека ќе падне. Ја прегрнала едната од нив и се задржала крај неа. Дури тогаш тивко промрморила дека е спасена.
Единството што Радха и Кришна го чувствувале и во разделбата сега се покажало уште посилно. Кришна како да станал Радха, а Радха како да станала Кришна. Со тивки насмевки си ги разменувале имињата додека си зборувале. Меѓу повиците „Радхе“ и „Кришна“ се чуло прашањето „Дали си ми слугинка?“ Веднаш се чуло „Не, не. Ти си мојот животен здив. Моето тело може да опстои само со тебе.“ Во размената на имињата и на чувствата, разговорот на обајцата станал уште помил.
Си шепотеле на уво со благи зборови чија смисла се губела. Кога ќе се занишале еден кон друг, ги обземала срдечна смеа. Си дарувале нежни бакнежи по образите. За божествениот пар, секој од тие мигови ја задржал својата свежина.
