Вечерта се спуштала над Враџа. Баларам заминал со другарите да се освежат во Јамуна. Кришна останал со Мадхумангал. Од страната на кадамбовата шумичка допрел звук. Кришна внимателно се заслушал.
Мадхумангал ја забележал Неговата внимателност. Со својата вообичаена досетка рекол дека некоја девојка таму изговара привлечна мантра. Во драмата тоа е шега за музиката што се слуша од шумичката. Кришна продолжил да ги разликува звуците. Секоја мелодија Му откривала друг извор.
Се слушала флејтата поврзана со Шајвја. Потоа вниманието Му го привлекол инструментот на Бхадра. Во низата звуци била и музиката на Шјама. Тивкото ѕвонење на алките на Падма допирало одблизу. Од внатрешноста на шумичката се слушале и ѕвончињата на Чандравали.
Кришна одел кон звуците со љубопитство. Мадхумангал бил покрај Него и ја следел таа промена. Рупа Госвами ги менува гласовите и инструментите еден по еден. Сцената живее во слушањето и во пријателската шега. Во вечерниот Вриндаван музиката им дава препознатлив глас на гопиите.