Јашода излегла со Рохини, Паурнамаси и Гарги. Вечерта наближувала, а Кришна уште не се вратил. Таа ја прашала Рохини зошто нејзиниот син доцни. Нејзините очи го барале патот на кравите. Вториот дел од долгиот ден ѝ минал во чекање.
Кундалата се обидела да ја смири со весели зборови. Но мајчината грижа не исчезнала лесно. Тогаш Кришна влегол и ѝ се обратил. Ја повикал да ги избрише очите полни со солзи. Стоел токму пред неа.
Рохини го видела нивното повторно соединување. Му рекла на Кришна дека мајка Му долго гледала кон патеката. Го замолила да ја оживее со прегратка. Поетот ја споредува таа утеха со разгорување на тивка светлина. Вечерното чекање добило одговор во Неговото присуство.
Кришна ја положил главата во скутот на Јашода. Потоа, како во детска игра, побарал украс со скапоцени камења. Драмскиот текст ја задржува оваа нежна промена. Од солзите на чекањето преминува кон блискоста меѓу мајка и син. Јашода повторно Го има Кришна крај себе.