Бакула втрчала вознемирена. Ѝ кажала на владетелката дека Сатјабхама, како што ја познавале Радха во Дварака, тргнала кон езерото Калија, полно со змии. Бакула се обидела повеќепати да ја задржи. Паурнамаси рекла дека, за среќа, студените ветрови што ги мачеле лотосите стивнале во устите на змиите. Бакула рекла дека видела како Кришна, штом чул од Нава-Вринда што се случува, вознемирен тргнал по Радха. Жените решиле веднаш да појдат кон езерото. Во брзањето се сопнувале.
Пингала ја молела Радха да запре. Радха на санскрит ја искажала својата мака. Додека други решавале за неа, ни средбата со Кришна не ѝ носела радост. Над неа и тогаш висел стравот од нова разделба. Во очајот ѝ се чинело дека смртта е единствениот излез. Пингала ја нарекла принцеза и ја предупредила дека постапува непромислено. Радха со горчина ѝ одговорила дека по долго време очите ѝ наоѓаат радост во езерото Калија, со силните бранови и сјајните темни змии.
На Радха ѝ затреперило левото око. Таа го споредила со пајак што ткае мрежа од надеж за да ја задржи ноќната пеперуга на нејзиниот живот. Пингала во треперењето видела знак дека се приближува нешто добро. Ја замолила да причека само еден миг. Радха го споредила своето око и со мајмун. Прашала како да ѝ верува на надежта што тоа ѝ ја нуди. Радха влегла во езерото.
Дошол Кришна со Нава-Вринда. Кришна рекол дека, по долгата разделба, птицата на Неговиот животен здив конечно нашла засолниште во густата сенка на мирисната лоза со која ја споредил Радха. А сега, рекол Тој, таа нежна лоза е изложена на оган од змиски отров. Ја прашал зар во себе нема ни трошка сочувство за Него. Кришна се нурнал во езерото. Нава-Вринда рекла дека овој цар меѓу скапоцените камења ја отстранува секоја несреќа. Му го врзала Сјамантака на зглобот.
Радха се нарекла несреќна и се зачудила што дури ни змиите не ја каснуваат. Таа тргнала по нив. Кришна побрзал до неа и ја прашал зошто постапила толку непромислено. Од зад грб ја прегрнал со двете раце околу вратот. Занесена од тага, Радха не ги чула Неговите зборови. Кога го почувствувала допирот, помислила дека две змии ја обвиткале. Ја зачудило што допирот што го припишувала на змиите ѝ донел утеха. Во стихот што го кажала, Радха помислила дека судбината ѝ се наклонила и нејзините маки заминуваат во долга ноќ. Зборовите истовремено алудираат на темна змија и на раката на Кришна.
Нава-Вринда забележала дека Радха почнува да ја препознава раката на Кришна. Радха подотворила очи. Сè уште се чудела на змијата со блескав камен на главата, која не ја каснува. Нава-Вринда ѝ укажала на знакот на чакрата, скапоцениот камен и мирисот на сандалово дрво. Со игра на зборови ѝ помогнала да ја препознае раката што ја држи. Кришна рекол дека нејзината необична убавина ја вознемирува дури и Лакшми. Ја прашал зошто сака очите на целиот свет да ги лиши од таа глетка. Радха ја свртела главата и Го погледнала. Кога Го препознала, се ужаснала што заради неа во езерото со змии влегол Тој што им носи радост на трите света.
Кришна ја извлекол Радха од водата. На брегот ѝ го вратил скапоцениот камен и ѝ го прицврстил на раката. Со насмевка ја прекорил што сама им посакувала благослови на змиите. Ја прашал зошто се обидува да го лиши од тие благослови и Него, нарекувајќи се себеси змија. Јашода се исплашила дека Калија, кој одамна си заминал, пак се вратил да ја измачува. Нава-Вринда си помислила дека успеал планот со кој сакала да ја ослободи Радха од туѓата власт. Гласно ги повикала жените да се смират. Кришна, чиј знак е Гаруда, ја спасил Сатјабхама и ја донел на брегот. Со растреперени гласови жените се израдувале на добрата вест и се смириле.
