Кришна влезе со Мадхумангал. Немирот Го стегаше, шумскиот венец брзо Му овенуваше, а сандаловата паста се сушеше и паѓаше како прав. На градите Каустубха Му беше како камен што ги собира сончевите зраци. Пламенот што се разлеваше од него ја издаваше Неговата внатрешна жега. Го праша Мадхумангал уште колку има до шумата на Вринда. Пријателот му опиша цветови на чампака, песна на кукавици и движења грациозни како на лебед. Во крајот на сложениот збор за местото каде што има многу црни антилопи, Кришна ги чу слоговите на името Радхика. Нетрпеливо праша каде е Таа. Мадхумангал покажа со прст кон она што му е мило и најпосле ја доврши мислата. Зборуваше за шумата на Вринда. Кришна воздивна кога сфати дека штом чуе слогови како од Нејзиното име, веќе тешко може да следи што му се зборува.
Го здогледа расцутениот јасмин од кој Радха некогаш Му правела мирисни украси за целото тело. Сега истите цветови Го погодуваа како врвови на стрели од цветниот лак, а зуеше рој пчели. Кај светото место крај Јамуна ги виде дрвјата густо опфатени со ластари. Младите листови ги спореди со украсите крај ушите на Радхика. Мадхумангал се зачуди што недостигаат знаците на пролетта токму во нејзината младост. Кришна забележа дека кукавиците и пчелите молчат, а младите мангови пупки и полуотворените соцветија на ашоката стојат неподвижни. Се праша дали пролетната убавина заспала на брегот на Јамуна.
Мадхумангал Му ја покажа постелата и рече дека ја наместила некоја девојка што тагува во разделба. Кришна помисли дека пријателка на девојката ја задржала пролетната убавина за да ѝ го сочува животот. Постелата од лотоси, крај водата, Му се стори како да тлее од жегата на девојката. Димот како да Му го заматуваше умот додека во неа ја читаше скриената болка. Мадхумангал Го упати кон малата сеница. Тука Кришна со изненадување виде скулптура на Самиот Себе во шумска облека, дело на вешт занаетчија. Мадхумангал се пошегува дека во фигурата повторно го нашол стариот другар. Пред него стоел Кришна каков што Му прилега на еден млад брахман, додека придружникот до него бил цар.
Мадхумангал забележа и траги од служба, а Кришна ги разгледа одблизу. Неуредно наместениот венец, рече Кришна, ја покажува вознемиреноста на онаа што го ставила. Разлеаниот премаз зборува за солзите, а закривениот тилак за треперењето на Нејзината рака. Сета служба ја откривала љубовта на таа витка девојка. Се слушнаа гласови што се приближуваа. Кришна заклучи дека доаѓаат девојките што служат пред муртито. Му рече на Мадхумангал да ја премести фигурата во друга сеница. Самиот ја презеде нејзината шумска облека и застана на постаментот за да види што чувствуваат девојките.
Радха се врати со пријателките. Се наежи од глетката и се восхити што ликот повторно ѝ дава чувство дека го гледа самиот Мадхава. Бакула потивко ѝ ја посочи неговата убавина на Нава Вринда. Нава Вринда се насмеа и рече дека и Бакула го гледа самиот Хари, а мисли дека е муртито. Кришна прво се праша каков ластар од дрвото што исполнува желби Му го привлекува срцето. Го виде лотосовото лице што ја издаваше болката во Нејзиното срце и темните кадрици што играа крај Нејзините очи. Ја препозна Радха, милата на Својот живот, и со напор ги задржа солзите. Но Му се стори дека божествениот занаетчија создал привид на Радха за да Го утеши во Новиот Вриндаван. Се праша како вистинската Радха би можела да стигне до Неговите одаи среде строгите правила на Дварака.
Радха го гледаше месечевото лице на Кришна и веруваше дека копнежот уште еднаш ја натерал да го помеша ликот со самиот Говинда. Со солзи и склопени дланки го праша ликот дали е добро Оној со лотосови очи чиј лик го претставува. Кришна радосно ѝ одговори на онаа што ја сметаше за чудесно изработена Радха. Кришна навистина е добро, ѝ рече, сега кога таа толку верно ја подражава Радха и прашува за Него. Радха ја пофали вештината со која Нава Вринда направила лик што дури може и слатко да зборува. Кришна се восхити на привидот на градината, чудесен како град на гандхарви. Радха пред Него Му изгледаше сосема вистинска. Радха го почувствува мирисот што ѝ беше мил, темниот сјај што ѝ го привлекуваше погледот и длабокиот глас што ѝ одѕвонуваше во ушите. Восхитена што ликот толку добро ја доловува природата на Говинда, го замоли да остане жив пред Нејзините очи за да се израдува уште малку.
Солзите потекоа по лицето на Кришна. Нава Вринда ја повика Радха да ги избрише со крајот на облеката. Радха го направи тоа срамежливо. Нава Вринда забележа дека Кришна се смири при допирот и, со неподвижен поглед, се потпре на стеблото од кадамба зад Него. Радха помисли дека ликот повторно станал неподвижен и се онесвести. Зад сцената се крена врева. Бакула се зачуди зошто пауните со крици се разбегаа толку уплашени. Нава Вринда го препозна доаѓањето на ќерката на владетелот на Видарбха. Ѕвонењето на алките на нејзината придружба ги вознемирило птиците. Ја замоли Бакула брзо да ја однесе Сатја. Бакула ја крена Радха во прегратка и излезе.
Мадхумангал излезе од сеницата и извика дека Кришна сосема заличил на скулптурата. Кришна, кога виде дека Радха исчезнала, ја праша Нава Вринда дали чудото на небесниот занаетчија може повторно да се појави. Таа одговори дека може. Кога ја замоли веднаш да го донесе, се повлече како исплашена птица, зашто кралицата веќе беше близу. Влезе Чандравали со придружбата. Ѝ рече на Мадхави дека сè уште ја боли разделбата на Нејзината сестра Радха. Чандравали слушнала како Кришна цела ноќ ја повикувал Радха во сон. Мадхави помисли дека дошол во градината за да ја смири таа вознемиреност. Го здогледаа во сеницата. По Неговиот озарен изглед насетија дека нешто неочекувано Го израдувало. Мадхави претпостави дека се сретнал со Сатјабхама. Чандравали ја препозна облеката што самата ја испратила и пријде за да дознае што се случило.
Кришна ја дочека Чандравали и рече дека дошла во Вриндаван во добар миг. Таа се восхити на Неговиот шумски изглед. И покрај љубомората, не можеше да се нагледа на убавината што ѝ се чинеше нова во светот. Насмеана, спомна дека средбата со нова сакана Му го разубавила лицето. Кришна ѝ возврати со насмевка дека саканата е од порано. Кога го праша на кого мисли, рече дека зборувал за ластарите во шумата. Мадхави ја продолжи досетката и рече дека венецот Му го понудил ластар од дрвото што исполнува желби. Кришна одговори дека венецот е дело на Мадхумангал. Чандравали со насмевка го праша Мадхумангал дали од неговата умешност е и ткаенината обоена со шафранка. Кришна насети дека веќе ја видела и рече дека ја добил од божицата на шумата. Мадхави Му побара дозвола тогаш божицата на домот да си оди дома. Кришна ја замоли Чандравали да не ѝ верува на таа досетка. Чандравали рече дека говорот на пријателката застанал на нејзина страна.
Чандравали почна да го изговара блиското име Кришна, но од срам го замени со формалното обраќање. Кришна се насмеа и го спореди првото обраќање со млаз нектар, а формалното со вода од бунар. Чандравали рече дека ја разбира Неговата радост и дека играта што Му ја донела нема да ја натажи. Кришна рече дека Го печат сончевите зраци што ја допреле. Ја замоли во сандаловата сенка да Му донесе свежина. Мадхави рече дека нејзината господарка добро ја поднесува жегата. Го потсети на случката кај светилиштето на Чандрабхага, кога таа го зела огненото место за базен за игра. Кришна, за Себе, ја пофали Мадхави што во вистинскиот миг зборува за големата приврзаност на својата пријателка.
Чандравали Му посака слободно да ужива со онаа што Му го исполнува срцето. Потоа замина со придружбата кон своите одаи. Кришна му рече на Мадхумангал дека кралицата се налутила. Мадхумангал одговори дека не забележал знак на лутина. Кришна забележа дека таа ја задржала насмевката и меките зборови. Само топлите воздишки, кои едвај ѝ ја помрднувале облеката, ја откривале скриената болка. Реши дека најпрво треба да ја смири кралицата. Тој и Мадхумангал излегоа.
