Од зад сцената се слушна глас: „Падма, стани од седиштето! Бхадра, остави ја круната од паунови пердуви.“ — Шјама, престани да го нижеш венецот. Лалита, остави го мелењето на шафранот. — Вишакха, престани да ја учиш папагалката, а ти, Шаибја, остави ја плетенката. — Прашината од копитата на кравите сурабхи се разлева на исток и ја пригушува светлината. Паурнамаси рече: „Погледни! Прашината ни покажува каде е Хари, а темнината го овозможува соединувањето со Него.“ — Патот на девојките од Враџа им е скриен дури и на Ведите, кои гледаат сè. Гарги додаде: „Нека е славен слаткиот звук на Кришнината флејта! Таа гласничка умешно ја ослободува Радха од срамот и ја привлекува од домот во шумата.“
Повторно се слушна глас од зад сцената: „Дханја, левото око ти остана без сурма! Падма, украсот за надлактицата си го ставила на ногата!“ — Саранги, ти ѕвони само една алка на глуждот. Пали, појасот ти се лизга. — Лаванги, ознаката тилак ти завршила на образот, а Камала, ти си ја ставила црвената боја за стапала на очите. — Полека, не трчајте толку немирно. Флејтата сè уште слатко свири оддалеку. Гарги рече: „Ете го Кришна, месечината на Матхура. Неговата сина облека блеска како синото небо, а пастирчињата Го опкружуваат како ѕвезди.“ — Белите крави околу Него се како круг од бели месечеви зраци.
Паурнамаси радосно рече: „Со дланката држи права темносина прачка, а жолта свила Му ги краси колковите.“ — Постојаните бранови од Неговиот сјај го надминуваат синиот лотос. Тој се движи овде како самата убавина на љубовта на пастирките. — Да појдеме кај Јашода. Паурнамаси и Гарги заминаа. Потоа влезе Кришна, опкружен од своите другари.
— Пријателе Мадхумангал, погледни ги кравите — рече Кришна. — Веќе не им е до сочната трева. Од непрестајното мукање им се изморија устите. Со свиткани вратови и немирни очи копнеат по Гокула. — Среќа што овие грижливи крави се смилуваа на овој брахман, изморен од шетањето низ дивата шума! — рече Мадхумангал. Баларам повика: „Погледнете! Стадото брза три-четири чекори напред, па кравите ги вртат главите настрана за да погледнат назад.“ — Ги обзема толку длабока љубов кон Оној што ја победи Баки, што е посилна дури и од нивната љубов кон телињата.
Кришна погледна на запад. — Сончевиот диск веќе нема потпора на небото. Како што минува денот, ја губи силата и не може да се придвижи. — Со ослабените зраци се држи како со рака за врвот на дрвото Бхандира и виси над врвот на западната планина. — Погледнете! — рече Баларам. — Стигнавме до работ на Враџа, меѓу големи купишта сушени кравји лепешки, високи како планински врвови. Прашината од нив го обвива пределот. — Да влеземе во Калинди и да го измиеме длабокиот замор. Баларам замина со другарите.
