Десеттиот чин завршува кога Радха и Кришна, опкружени од сите присутни, излегуваат. По зборовите што го затвораат чинот, следуваат стиховите на авторот. Рупа Госвами вели дека Хари можел да го покаже Своето возвишено величие. Во оваа драма Тој по Своја волја го остава прикриено и ја покажува Својата љупка, разиграна природа. Авторот ги повикува проникливите читатели да се задлабочат во „Лалита-мадхава“, дело со шеесет и четири вештини, препознатливи белези и украси.
Потоа авторот го бележи завршувањето на делото во Бхадравана. Таму Му се поклонил на Хари пред да го доврши ракописот. Во стихот годината е запишана со зборови за Нанда, стрелите, Ведите и месечината, кои во традиционалниот обратен ред ја даваат 1459 година од ерата Шака. Ги запишал и четвртиот титхи од месецот Шукра и денот посветен на Сонцето.
Во последниот стих се замислува себеси на брегот на длабокиот тек на раса, додека неговите зборови се разлеваат на сите страни. На познавачите им се обраќа со молба за прошка за она што од брегот се обидел да го опише.
