Во Пратиштхана-пура живеел еден брамана. Неговиот живот бил едноставен и скромен. Тој немал богатство за големи дарови. Сепак не минувал низ деновите со огорченост. Се трудел да живее мирно и задоволно. Сакал да слуша за Господ и преданата служба. Кога учители зборувале, тој доаѓал да слуша. Внимателно ги примал нивните зборови. Еднаш слушнал нешто што го трогнало. Преданата служба може да се врши и во умот.
Браманата долго размислувал за таа поука. Не можел да подготви раскошно обожавање со пари. Но можел да ја насочи својата мисла кон Господ. Можел да замисли сè што би сакал да Му принесе. Таа можност му донела нова надеж. Неговата скромна положба не морала да ја запре љубовта. Тој решил секој ден да посвети време на медитација. Тивкото место покрај Годавари му станало прибежиште. По капењето во реката седнувал на брегот. Со мирно дишење го сосредоточувал умот.
Во својата медитација најпрво го гледал Господ. Со почит Му се поклонувал во срцето. Замислувал прекрасна облека и накит. Грижливо ја подготвувал секоја поединост. Потоа замислувал како го чисти храмот. Подот станувал чист во неговата мисла. Местото за обожавање било подготвено. Тој не брзал да ја заврши службата. Секој замислен чекор бил принесен со внимание. Во тишината на брегот неговото срце се радувало.
Потоа носел вода од светите реки во својата мисла. Ја собирал во златни и сребрени садови. Со таа вода го замислувал капењето на Божеството. Подготвувал цвеќиња со нежен мирис. Принесувал плодови, темјан и паста од сандалово дрво. Секој дар го поставувал пред Господ во медитација. Замислувал и светилки за обредот арати. Неговата служба имала ред и смиреност. Однадвор седел тивко покрај реката. Во срцето бил целосно зафатен со обожавање.
Така минувале денови, а потоа и години. Браманата продолжувал со истата преданост. Секој ден повторно ги подготвувал своите дарови. Неговата грижа не зависела од големината на имотот. Замислените садови блескале во неговата медитација. Замислените цвеќиња биле внимателно избрани. Но најдрагоцената состојка била неговата љубов. Тој ја принесувал без да бара признание. На брегот на Годавари наоѓал време за тишина. Во таа тишина службата станувала негова радост.
Еден ден замислил дека подготвува сладок ориз. Во мислите ги собрал млекото и шеќерот. Го зготвил јадењето како дар за Господ. Потоа сакал да го принесе пред Божеството. Но помислил дека сè уште е премногу жешко. Сакал дарот да биде пријатен за Господ. Затоа почекал и го погледнал садот во својата медитација. Се прашувал дали јадењето доволно се изладило. Најпосле посегнал да ја провери топлината. Со прст го допрел замислениот жежок сад.
Во тој миг почувствувал силна топлина. Медитацијата нагло се прекинала. Тој ги отворил очите на речниот брег. Пред него немало ниту сад ниту сладок ориз. Но неговиот прст навистина бил изгорен. Браманата зачудено го погледнал. Не можел веднаш да разбере што се случило. Сè што допрел било дел од неговата медитација. Сепак трагата на прстот била вистинска. Тој останал со чудење и длабока мисла.
Во Вајкунтха Господ Нарајана се насмевнал. Лакшми и присутните божици ја забележале насмевката. Тие посакале да дознаат што ја предизвикало. Господ не одговорил веднаш на нивното прашање. Наместо тоа испратил по преданиот брамана. Од духовниот свет дошло превозно средство за него. Браманата бил доведен пред Нарајана. Таму Господ ја објаснил неговата необична служба. Сите дознале за дарот принесен во медитација. Преданоста на браманата била прифатена.
Тој добил вечно место во друштво на Господ. Неговата приказна не завршила со изгорениот прст. Таа открила колку сериозно ја вршел својата служба. Тој сакал јадењето да биде соодветно за Нарајана. Неговата грижа била насочена кон радоста на Господ. Скромниот живот не ја намалил таа грижа. Тој не чекал богатство за да започне. Ги користел вниманието и можностите што ги имал. Со години се враќал на својата тивка молитва. А Господ ја видел љубовта во неговото срце.
Ова е литературно прераскажување според десеттата глава. Изворот ја пренесува приказната од Брахма-ваиварта-пурана. Во неа браманата слуша за служењето преку медитација. Тој ја чисти замислената светилишна просторија. Принесува вода, цвеќиња и други дарови во умот. Еден ден ја проверува топлината на слаткиот ориз. Изгорениот прст ја прекинува неговата медитација. Нарајана го повикува во Своето живеалиште. Приказната ја слави искрената, внимателна преданост. Таа нè потсетува дека љубовта може да се принесе и во мислите.