Над Вриндаван се појавил темносин облак. Неговата боја се истакнувала на небото. Радха го здогледала додека била со пријателките. Глетката веднаш Ја потсетила на Кришна. Неговата боја се споредува со синиот облак. Пријателките го забележале Нејзиниот поглед. Таа мислела на Него со голема нежност. Во срцето посакала повторно да биде со Него. Облакот останал над шумските дрвја. А споменот го исполнил тивкиот миг.
Една сакхи подоцна Му раскажала на Кришна. Таа Му кажала што се случило со Радха. Не опишувала голем настан или свеченост. Сè започнало со бојата на еден облак. Но во него Радха се сетила на Неговата појава. Сакхијата ги забележала Нејзините чувства. Со грижа ги пренела на Кришна. Таа сакала Тој да го разбере копнежот на Радха. Една едноставна глетка станала порака. Пријателката внимавала на она што срцето го памети.
За Радха облакот не бил само дел од времето. Неговото синило будело драга мисла. Таа не морала да Го гледа Кришна за да се сети. Природата ѝ помогнала да ја почувствува Неговата близина. Пријателките биле покрај Неа во тој миг. Тие не го прекинале Нејзиното размислување. Знаеле дека љубовта се изразува и во тишина. Гледале кон истото небо како и Радха. Но секоја глетка можела да допре различно срце. Сакањето му давало особено значење на облакот.
Сакхијата ја зачувала таа слика во споменот. Подоцна со свои зборови Му ја пренела на Кришна. Таа не го заборавила ниту облакот ниту чувството. Веста не била за нешто што може да се купи. Била за миг во кој Радха се сетила на Него. Кришна ја примил пораката од пријателката. Таквите зборови ги поврзувале сакхите со Него. Преку нив можел да чуе за срцето на Радха. А облакот останувал тивок сведок на сеќавањето. Неговата боја ја носела нивната мисла подалеку.
Во истата глава има и друга кратка сцена. Таа го покажува Кришна со Неговиот пријател Мадхумангал. Мадхумангал внимателно го набљудувал Кришна. Забележал дека Тој е отсутен со мислите. Паунови перја паѓале на земјата. Кришна не ги забележувал во тој миг. Му принесувале и цветни венци. Неговото внимание не останувало врз нив. Пријателот се прашувал што Го преокупира. Потоа го следел правецот на Неговиот поглед.
Очите на Кришна биле свртени кон Радха. Мадхумангал нашол причина за Неговата занесеност. Со својата досетливост Му го кажал тоа на Кришна. Тој зборувал како пријател што добро Го познава. Неговиот коментар бил полн со ведрина. Не морал долго да бара објаснување. Погледот на Кришна веќе му кажал многу. Цветовите и перјата останале во близина. Но вниманието на Кришна било насочено кон Радха. Мадхумангал го забележал токму тој нежен миг.
Двете сцени опишуваат различни сеќавања и погледи. Во првата Радха го гледа синиот облак. Во втората Кришна го насочува погледот кон Неа. Пријателите го забележуваат она што другите го чувствуваат. Сакхијата ги пренесува чувствата на Радха. Мадхумангал ја забележува расеаноста на Кришна. Ниту еден од нив не мора да измислува голем подвиг. Еден облак и еден поглед се доволни за приказната. Преку нив се гледа љубовта што веќе постои. Пријателството им дава зборови на тие чувства.
Небото и шумата се позадина на секојдневниот живот. Пријателките ги познаваат патеките на Вриндаван. Кришна и Неговите другари исто така ги споделуваат. Понекогаш дружината зборува и се смее. Понекогаш само погледнува и слуша. Во книгата и таквите кратки мигови се важни. Тие откриваат различни облици на преданост. Радха се сеќава со копнеж и љубов. Кришна внимателно го следи Нејзиниот лик. А блиските пријатели ги забележуваат и двата мига.
Мадхумангал бил познат по својата духовитост. Неговата забелешка доаѓа од пријателска блискост. Тој го знаел Кришна подобро од случаен минувач. Затоа можел да ја види промената во Неговиот поглед. Сакхијата пак ја познавала Радха. Затоа ја разбрала Нејзината реакција на облакот. И двајцата пријатели гледале со внимание. Тие имале различни начини да го изразат тоа. Едниот се пошегувал, а другата пренела порака. И двата гласа припаѓаат на светот на Вриндаван.
Ова е литературно прераскажување според триесеттата глава. Книгата наведува два одделни примери на љубов кон Кришна. Радха гледа син облак и се сеќава на Него. Една пријателка Му раскажува за Нејзиниот копнеж. Во друг пример Мадхумангал Го гледа Кришна. Тој забележува дека Неговиот поглед е насочен кон Радха. Пауновите перја и венците остануваат незабележани. Прераскажувањето ги поврзува двете кратки сцени тематски. Не ги претставува како една потврдена случка. И во двете, љубовта се открива преку внимание.