Утрото во Враџа започнувало пред кравите да тргнат. Во домот на Нанда мајка Јашода го подготвувала Кришна. Надвор чекале другарите што ќе одат со Него. Меѓу нив бил и момчето Вишала. Тој дошол рано, желен да Го види.
Вишала стоел крај вратата и внимателно чекал. Не сакал да го прекине семејното утро. Но не сакал ни да го пропушти тргнувањето. Јашода го забележала и го повикала внатре. Со таа покана пријателот влегол во домот.
Кришна сè уште се облекувал за шумата. Јашода ги средувала Неговите украси и облека. Вишала се приближил да помогне со ѕвончињата на нозете. Тоа била мала задача што можел да ја заврши. Тој ја правел со радост затоа што бил близу до Кришна.
Кришна ја видел сериозноста на својот другар. Наместо да стои мирно, ја подигнал флејтата. Разиграно го допрел Вишала со неа. Тој погледнал нагоре и двајцата се насмеале. За миг подготовката станала игра.
Јашода забележала како Кришна го задева другарот. Му рекла да го остави Вишала да помогне. Во нејзиниот глас имало грижа и топлина. Кришна се насмеал, а се насмеал и Вишала. Нивното пријателство не барало свечени зборови.
Во „Нектарот на преданоста“ ова е кратка сцена. Таа ја покажува блискоста на Кришна со пастирчињата. Тие не стојат далеку, чекајќи да им се обрати. Доаѓаат дома, помагаат и се смеат со Него. Нивниот однос се гледа во ситните движења.
По облекувањето ги чекале кравите и патеката. Пријателите ќе одат заедно во шумата. Понекогаш некое животно ќе се оддалечи од стадото. Тогаш момчињата ќе му кажат на Кришна. Тој ќе им заблагодари за нивното внимание.
Вишала не барал голема задача за да биде близу. Доволно било да дојде на време. Доволно било да прицврсти едно ѕвонче. Доволно било да ја прифати шегата со смеа. Во тоа утро малите дела го покажуваат пријателството.
Јашода ги гледала како излегуваат од дворот. За неа Кришна бил син што треба да го подготви. За Вишала Тој бил другар за заеднички ден. Двете љубови се сретнале пред вратата. Утрото продолжило по познатата патека.
Кога ќе го слушнеме звукот на ѕвончињата, можеме да се сетиме на трпеливите раце на Вишала. И на флејтата со која Кришна го насмеал. Понекогаш една мала помош создава цел спомен. Така оваа сцена го чува пријателството во Враџа.