Пред домот на Нанда дошол еден стар просјак. Тој носел торба каква што носат патниците што молат за дарови. Мајка Јашода била дома со малиот Кришна. Детето го забележало посетителот на вратата. Неговата појава Му се сторила необична. Кришна се приближил до Својата мајка. Сакал да ѝ каже што мисли за странецот. Јашода го слушала Својот мал син. Гостинот сè уште стоел на влезот. Една неочекувана детска мисла ја исполнила тишината.
Кришна ѝ рекол дека не сака да се приближи. Го погледнал слабиот стар посетител. Потоа ѝ ја кажал Својата грижа на мајката. Се плашел дека просјакот може да Го стави во торбата. А потоа би можел да Го однесе далеку од неа. За малиот Кришна торбата изгледала многу чудна. Јашода го слушала Неговото објаснување. Кришна го барал нејзиниот поглед. Тој сакал да остане близу до својата мајка. Неговите зборови биле и неочекувани и забавни.
Стариот просјак ги слушнал зборовите на детето. Се обидел да ја скрие својата насмевка. Но радоста што ја почувствувал била посилна. Насмевката сепак се покажала на неговото лице. Тој останал пред вратата со својата торба. Немал намера да Му наштети на детето. Смешната претпоставка го изненадила. Кришна продолжил да ја гледа Јашода. Во домот настанал миг на нежна веселба. Посетата станала пример за љубовна смеа.
Мајка и дете го делеле истиот мал простор. Јашода била прибежиште за Својот син. Странецот донел неочекувана прилика за насмевка. Неговата торба поттикнала детска фантазија. Кришна го кажал она што Му паднало на ум. Просјакот одговорил со спонтана насмевка. Во сцената нема потреба од долга расправија. Доволни се вратата, торбата и погледот кон мајката. Од нив се раѓа краток миг на радост. Тој миг останал зачуван во книгата.
Книгата зборува и за други видови насмевка. Таа покажува како љубовта може да се изрази со смеа. Не секоја радост доаѓа од свечен настан. Понекогаш доаѓа од детска забелешка. Понекогаш од шега меѓу блиски пријатели. Во Враџа Кришна имал многу такви другари. Тие заедно играле и разменувале досетки. Секој ја познавал веселата природа на дружината. Друга кратка сцена раскажува за една нивна шега. Таа започнува со ветување за нешто слатко.
Еден пријател му се обратил на Кришна. Му рекол да ја отвори устата. Ветил дека ќе Му даде шеќерно слатко со јогурт. Кришна веднаш ја отворил устата. Тој го очекувал ветениот вкус. Но пријателот подготвил мала шега. Наместо слаткото ставил цвет во Неговата уста. Кришна го почувствувал неочекуваниот вкус. Изразот на Неговото лице веднаш се променил. Останатите другари го виделе тоа.
Дружината избувнала во гласна смеа. Неочекуваниот цвет го променил нивниот разговор. Пријателот добил одговор што сите можеле да го видат. Кришна се намуртил поради необичниот вкус. Другарите не можеле да ја задржат веселбата. Нивната шега била малечка и брза. Не барала ниту посебен празник ниту голема подготовка. Доволен бил еден цвет и едно ветување. Смеата ја исполнила дружината на пријателите. Книгата го чува и овој забавен миг.
Старата посетителска торба и цветот се различни детали. И двата предизвикуваат изненадување. Во првата сцена малиот Кришна ѝ зборува на мајка Си. Во втората се шегува Неговиот пријател. Просјакот најпрво се обидува да не се насмее. Другарите подоцна се смеат гласно. Различните насмевки ја покажуваат широчината на радоста. Книгата ги опишува како примери на љубовна смеа. Мајчината близина и пријателството им даваат живот. Затоа и малите случки вреди да се запомнат.
Детските зборови на Кришна не се заборавени. Ниту грижата на мајката што Го слуша. Стариот гостин останува дел од нивната весела сцена. А во другата сцена пријателите ја делат својата шега. Секој ја гледа реакцијата на Кришна. Секој учествува во заедничката смеа. Еден миг ги поврзува детето и неговата мајка. Друг миг ги зближува пријателите. Книгата ни дозволува да се задржиме на обата. Во нивната едноставност се чувствува топлина.
Ова е литературно прераскажување според четириесет и петтата глава. Изворот наведува две одделни сцени на смеа. Во првата, просјак доаѓа пред домот на Јашода. Кришна се грижи дека торбата може да Го однесе. Гостинот не успева да ја скрие насмевката. Во втората, другар Му ветува сладок залак. Наместо него Му става цвет во устата. Другите пријатели се смеат на Неговиот израз. Прераскажувањето ги претставува сцените како одделни мигови. Двете ја откриваат радоста во друштвото на Кришна.