Есенската ноќ го осветлила Вриндаван со мека светлина. Крај Јамуна Кришна ја подигнал флејтата, а нејзиниот звук стигнал до домовите на гопиите. За нив тој не бил само убава мелодија: го препознале повикот на Оној кон кого постојано им се враќале мислите. Секоја ја слушнала флејтата среде обврските на својот ден и тргнала кон шумата.
Патот не бил ист за сите. Некои оставиле недовршена работа, а други биле задржани дома и можеле да Му се приближат само во мислите. Нивното движење кон Кришна во расказот не е опишано како обична ноќна прошетка, туку како силен одговор на љубов што веќе живеела во нивните срца.
Кога пристигнале, Кришна ги запрашал зошто дошле во шумата ноќе и ги потсетил на нивните семејства и должности. Неговите зборови ги заболеле. Гопиите Му одговориле дека не дошле за да го гледаат шумскиот пејзаж, туку затоа што песната на Неговата флејта ги довела токму кај Него. Тие зборувале отворено за надежта да Му служат и да бидат во Негова близина.
Разговорот има и нежност и напнатост: Кришна ги слуша, а тие не ја кријат својата решеност. Во Шримад-Бхагаватам оваа средба е почеток на подолг расказ за љубов, гордост, разделба и повторно наоѓање. Месечината и шумата ја прават сцената убава, но тежината на приказната е во гласот на гопиите што Му одговараат со искреност.
Флејтата не кажува со зборови што треба да направат. Токму затоа нивниот избор останува жив во приказната: секоја гопи го слуша истиот звук, а сепак доаѓа со свој сопствен копнеж, сеќавање и желба да Му биде блиска на Кришна.