Една гопија копнееше да ги види Шри Радхика и Мадхава во нивните чудесни игри. Со таа желба таа ја опеа самата шума на Вриндавана, извор на нивната непресушна љубовна радост. Во припевот на песната во рагата Васанта, гопијата со сето срце ѝ се поклонува на шумата. Таа ја опева како место каде што од силата на љубовта се раѓа вистинска прослава.
Кога доаѓа мирисната пролет, дрвјата и лијаните сами се покриваат со нови цветови. Над нив се ниша рој пчели, опиени од чудесниот мирис на свежиот нектар. На сите страни цветаат ашока, бакула, чампака и лијани мадхави. Меѓу нив, Кришна со својата сакана Радха бере разнобојни цветови.
Од брановите на Јамуна се распрснуваат нежни капки. Тие ги освежуваат Радха и Мадхава кога ќе се уморат од своите игри. Златните лотоси ги отвораат сјајните ливчиња, а меѓу нив се наѕираат нови пупки. Глетката Го потсетува Хари на очите и убавината на онаа што Му е мила како животот, и копнежот во Него се засилува.
Скривалиштата во шумичките се украсени со цвеќиња и садови полни со мед. Папагалите се понесени од песните за секогаш новите игри на Радха и Мадхава. Лијани што исполнуваат желби, натежнати од цветови и плодови, се обвиткуваат околу небесните дрвја. По земјата, сјајна како да е посеана со скапоцени камења, паѓа полен како прав од свеж камфор.
Каде што танцуваат пауни, срните гледаат со возбудени, широко отворени очи. Кукавиците пеат во слаткиот петти тон. Животните и птиците се толку понесени од нектарот на љубовта што дури и големите мудреци посакуваат да живеат меѓу нив. Кришна со пауновото перо се сокрива во густата сенка на темните тамали. Ветрот од Малаја нежно го носи мирисот на Кришна и ѝ го покажува патот на Радха.
Под една кадамба, Маданамохана стои во грациозната поза трибханга и свири на флејта. И подвижните суштества и сè што е вкоренето се потопуваат во радоста на таа мелодија. Понесен од игрите со својата сакана, самиот Кришна ја фали шумата. На крајот на песната Прабодхананда Сарасвати ги повикува слушателите со ушите да го испијат нектарот на славата на Вриндавана.
Низ шумата на Вриндавана течат бранови од нектарот на длабоката љубов. Таа е место на игри што ги привлекуваат мислите на мудреците дури и од нивната најдлабока медитација. Во шумата, полна со животни, птици, дрвја и лијани, се открива слава што ни Шива не може да ја опфати со мислата. Нека таа шума ни донесе благослов, вели стихот. Гопијата го прашува Вриндавана кога, по неговата чудесна моќ, ќе ги здогледа двајцата што вечно ја играат својата лила во него.
