Гопијата со очи како срна имаше само една желба, да им служи на Радха и Кришна. Ги бараше без престан меѓу скривалиштата во шумичките. Оддалеку ги слушна сакхиите на Радха, кои се радуваа на слатките игри на Радха и Кришна. Ја пееја својата песна во рагата Мангала Гуџари.
Сакхиите Му се обраќаат на Кришна како на водачот на Враџа и синот на кралот на пастирите. Тој им дарува радост на сите што Му се поклонуваат. Очите Му се како расцветани лотоси. Тој ги ослободува од страв и ги штити Своите ближни. Во припевот Го слават како пријател мил колку и самиот живот.
За младите жени од Враџа, Тој е галантен љубимец и океан од раса. Тој се шегува со нив и го води танцот раса. Песната ги споредува Неговите љубовни игри со бранови. Со флејта украсена со скапоцени камења ги привлекува оние што се одвраќаат и ги освојува со тивка смеа. Песната Го слави и за тоа што ги совладува противниците и го поколебува заветот на угледните жени од Враџа.
Кришна ја совлада Путана, а Неговиот тен е син како свеж дождовен облак. Тој се движи по брегот на Јамуна, ќерката на Сонцето, украсен со блескави камења. Усните Му светат како црвени пупки. Сакхиите Го нарекуваат љубимец на Враџа и лебед во езерото на Радхиното срце. Нека песната на Сарасвати, која буди љубов кон Хари, донесе благослов.
Следниот стих ја опишува прегратката на Радха и Говинда со слики од свечен обред. Неговите дланки се споредени со нежни листови, а ѕвонот на Радхините алки звучи како свечена музика. Гопијата ја прими прекрасната песна како нектар, се сети на стапалата на Говинда и самата запеа во рагата Васанта. Во припевот се моли нејзиниот ум да остане со Мадана Гопала, кој со Радха ја ужива најдлабоката сладост на љубовта.
Во темните кадрици на Гопала се истакнува круната со пауново перо. Звукот на Неговата флејта ги одвлекува срцата на младите жени од Враџа. Крај Јамуна, под дрво што исполнува желби, се одвиваат Неговите секогаш нови игри. Носи мека жолта свила, а од појасот Му одѕвонуваат ситни ѕвончиња. Флејтата ги допира слатките усни на Кришна, чиј тен ја засенува бојата на дождовниот облак. Тој гледа во месечевото лице на ќерката на Вришабхану како чакора што се храни со месечева светлина.
Го красат ѓердан од семиња гунџа, обетки во облик на макара, алки и украси на глуждовите. Нежната насмевка и убавиот поглед ги привлекуваат оние што копнеат по расата на Враџа. Околу цветниот венец што Му се ниша на градите зујат пчели, опиени од неговиот мирис. Широките, грациозни раце Му се намирисани и наежени од возбуда. На челото блеска украсот со тилак, а на носот Му светка бисер во злато. Неговото лице се отвора како сјаен лотос. Песната го споредува со нектарната светлина на безброј есенски месечини.
Свиоците на вратот, половината и стапалата ја обликуваат Неговата грациозна поза трибханга. Во новите шумички на Вриндавана Гопала вешто ги води љубовните игри. Од телото Му се шири мирис на шафран, сандалово дрво и други мириси. Од Неговата форма, исполнета со радост, се излеваат бранови на љубов. Сјајот на ноктите на стапалата, како мали месечини, ја засенува убавината на безброј богови на љубовта. Песната Го слави Кришна како младиот принц на Враџа, вешт во чудесни игри, и ги повикува слушателите да го зарадуваат срцето со нектарот на Неговиот лик.
По песната следува молитва Кришна да се појави во срцето, син како ливче на воден крин, облечен во златна свила и крунисан со пауново перо. Неговата флејта ги занесува жените на Враџа. Покрај Радха, Тој е како кралски лебед меѓу лотоси. Последниот стих го спомнува Мадхава, заштитникот на Гокула, погоден од поројот стрели на богот на љубовта. Радха, треперејќи од страв, тргнува да Го сретне со помош на една снаодлива сакхија. Тој ја среќава во осамен дел од шумата. Првото поглавје завршува со благослов од Хари, зарадуван од нивната средба.
