Една гопија од Враџа, понесена од љубов, ги здогледа сакхиите на својата господарка. Од радост се спушти до нивните стапала. Ги замоли да ѝ кажат каде со радост играат Радха и Кришна, кои им се скапоцени како самиот живот. Штом ја чуја нејзината копнежлива молба, сакхиите ѝ одговорија со љубов.
Првата песна е во рагата Гуџари. „На брегот на ќерката на Сонцето, парот игра без престан“, пеат во припевот. Телото на Кришна блеска како темносин облак, со венец од цветови чампака. Погледот на Него е како глетка на скапоцен камен обвиен со виножито. Чудесната убавина на Радха и Кришна и нивната умешност во играта им го одземаат спокојот дури и на духовно усовршените.
Во новата шумичка во Вриндавана играат толку живо што тилакот се размачкува, а украсите со скапоцени камења се растураат. На образите им се собираат капки од напорот. Понекогаш се одмораат со главата на скутот на другиот. Другпат нижат убав венец. Се доближуваат како да шепотат тајна и си разменуваат бакнеж. Со голема нежност си наметнуваат свилена облека.
Се украсуваат еден со друг, ги симнуваат украсите и си го гледаат одразот. Следат пар лебеди и ги имитираат движењата на пауните што танцуваат. Знае да ги понесе и разиграно натпреварување. Пеат, танцуваат и се смеат. Додека играат крај Јамуна, косите им се расплетуваат, а бисерните низи се кинат. Сакхиите ја завршуваат песната со слика на Радха и Мадхава во прегратка.
Радха и Мадхава светат во Вриндавана како злато и смарагд. Поетот ја опишува нивната љубов како нектар чија сладост во Ведите едвај може да се дофати. Кришна ја допира флејтата со Своите црвени усни и свири за Радха. Кога прстите Му се движат над отворите, и ноктите и прстените Му светкаат како скапоцени камења.
Гопиите сакаат да чујат уште за Радха. Запеваат во рагата Бхаирави. Во припевот ја опишуваат како вешта во секогаш новите игри на љубовта со Кришна. Понекогаш изгледа како да ѝ пречи токму она што ја исполнува со радост. Другпат се преправа дека трепери од страв и се засолнува во Неговата прегратка. Без видлива причина се лути, Го прекорува и се оддалечува неколку чекори.
Кога ветерот ѝ ја однесува наметката, Радха се обвиткува со жолтата облека на саканиот. Сакхиите ја опеваат и лулашката на која Кришна ја ниша крај гранките. Радха бара цвеќиња, а кога Тој ѝ ги носи, го трга погледот. Додека Кришна црта украс во облик на макара, таа Го задева дека не е доволно вешт. Запевот завршува со желба песната да им донесе радост на луѓето.
Во новата шумичка звецкаат алките на глуждовите и малите ѕвончиња, со ритам како од тапани. Сакхиите дотогаш гледале од засолниште, занесени од она што го гледаат. Се приближуваат, им ги масираат лотосовите стапала на Радха и Кришна и ги разладуваат. Радоста ги обзема одново додека им служат на двајцата.
