По една средба со Мадхава, исполнета со Неговите необични игри, Радхика сè уште беше потоната во раса. На сакхијата ѝ се обрати како да ја обзела тага. Во рагата Малава Гауда ја повика да слушне што ѝ се случило претходната ноќ. Во припевот Го нарече Хари најголем од сите снаодливи измамници и рече дека ѝ задал многу мака.
Кога сите од куќата излегле, Радха останала сама. Кришна ненадејно се појавил пред неа со немирен поглед. Токму тогаш таа го здогледала својот сопруг кај надворешната врата и се вознемирила. Го фатила Кришна за раката со алките и Го повела во внатрешната одаја. Слушнала како ѕвонат украсите на Неговиот појас и на глуждовите и Му го тргнала појасот што ѕвонел.
Радха раскажува како во одајата Кришна ја раскинал нејзината горна облека и ѝ оставил траги од ноктите. Ја стегнал во прегратка, ја бакнувал и ѝ ја разлабавил врвката на облеката. Таа вели дека од страв да не ги чујат не можела ниту со рака да Го запре, ниту да извика. Подоцна, кога Тој одново се вознемирил, ѝ се обратил со тивок, молбен глас.
Таа Го покрила со широка ткаенина и Го испратила надвор, па се повлекла во аголот на одајата. Додека Тој брзал низ полутемнината, алките на глуждовите заѕвониле. Некој од домашните го чул звукот и прашал кој оди таму. Радха ја обзел страв. Поетот вели дека секој ден копнее да ја чуе живоста на тие Радхини зборови, океан од секогаш нова сладост.
Радха ѝ раскажува на сакхијата дека Го гледала строго и Го прекорувала со остри зборови. Хари продолжувал да се смее и пак ѝ се приближувал. Таа замавнувала кон Него со својот лотос. Во немирот ја прашува сакхијата каде да оди и што да прави со она што ја снашло. Таа ги набројува погледот искоса, насмевката со намера, разголеното рамо и задевањето. Вели дека не Му дала ниеден таков знак. Се прашува што Му згрешила за токму неа така да ја вознемирува меѓу сите гопии.
Во последниот стих се слуша и мислата на Хари. Ја бакнувал со радост, а посакува да можел да ѝ го види прекрасното лице. Се сеќава на белезите што ги оставил и на разлабавената врвка, и жали што во темнината не ја видел нејзината убавина. Нека ве чува Хари, вели поетот на крајот од поглавјето.
