Кришна повторно посакал да се сретне со Радха во Вриндаван. Како гласник ѝ го испратил мекиот звук на Својата флејта. Претходно, сладоста на нивната блискост одново и одново ја занесувала Радха. Кога Радха го слушнала повикот, возбудено тргнала да излезе од домот. Но на прагот ги видела постарите и се вратила внатре. Иако дотогаш умот ѝ бил цврст како громовник, звукот на флејтата ја поколебал. На осамено место, со копнеж ѝ се обратила на својата драга сакхија.
Во песната во рагата Дукхи-варади, Радха ѝ ги покажува пауните што танцуваат на сите страни. Таа глетка ја потсетува на свирачот, темен како свеж дождовен облак. Ја моли сакхијата да ѝ го врати животот и брзо да ја одведе таму од каде што доаѓа мелодијата. Звукот ѝ личи на моќна мантра што стигнала до неа и ја маѓепсала. Свирачот ѝ личи и на Купидон, кој ѝ го погодил срцето со стрели. Сладоста од Неговите усни влегува во нејзините уши како бранови на мелодијата. Радха веќе не може да се сосредоточи на домашните обврски.
Куќата ѝ се чини како море од отров. Сака да се предаде пред Неговите стапала. Откако го вкусила нектарот на флејтата, во неа се кренало море од љубов. Никого не познава што ѝ е помил од Кришна. Тој ѝ е помил и од животот. Се прашува што ѝ значат угледот и срамот пред постарите. Во песната, звукот на флејтата веќе ѝ го ранил срцето како отровна цветна стрела. Ако сакхијата не ја одведе вешто до свирачот, вели Радха, таа ќе оди сама. Прабодхананда Сарасвати ги нарекува Радхините стапала своја единствена потпора. Поетот го завршува пеењето со надеж дека со љубов ќе помогне во средбата на Радха и Кришна.
Радха замислува дека држи тревка меѓу забите и паѓа пред стапалата на својата пријателка. Ѝ се нуди како на продажба и ја моли да ја откупи со сопствената љубов. Бара само да ѝ го покаже Шјамасундара. За Радха, повторно да Го види значи повторно да оживее. Сакхијата ја потсетува дека Хари порано бил горделив, а сега не знае како ќе Го најде. Ветува дека првин ќе оди самата, ќе види како се однесува, а потоа ќе ја одведе Радха кај Него.
Пријателката Го нашла Хари под кадамба. На почетокот Тој не ја забележал. Таа се приближила со почит и Му ја опишала состојбата на Радха. Кога изгрева студената месечина, пее сакхијата во рагата Деша, Радха го подига лицето со желба да Го бакне. Кога ќе ја чуе флејтата, заборава што би рекле луѓето околу неа. Нов дождовен облак ѝ ја буди желбата за прегратка. Глетката на паунови пердуви ја остава восхитена. Насамо го црта Неговиот лик и ја притиска сликата до градите. Штом однадвор ќе го чуе Неговото име, возбудено трча кон гласот. Понекогаш се занесува во споменот на нивните лили до таа мера што паѓа без свест. Во прегратката за која пее сакхијата, Радха потонува во море од љубов. Поетот посакува песната да разбуди преданост кон стапалата на Хари кај оние што ќе ја чујат.
Сакхијата Му вели на Кришна дека пред малку непрестајно го пеел името на Радха. Го прашува зошто замолчел кога ја забележал неа. Неговата длабока љубов кон Радха е позната, Му вели. Го повикува да престане да ја крие и да се насмевне. Кришна одредил место за средба во нова, осамена шумичка и ја испратил сакхијата назад. Од силна радост, таа побрзала толку што се сопнувала по патот. Кога стигнала до Радха, ѝ го раскажала разговорот.
Во завршниот стих, Кришна ѝ зборува на Лалита за силата на самото име на Радха. Ѕвонењето на нејзиниот појас Го доведува до занес, а сјајот на нејзиниот лик Го остава со потресен поглед. Дури и кога би се повлекол на осамено место, споменот за Радха повторно би Му го обзел срцето. Со солзи во очите, ја повикува Лалита да побрза.
