Во првиот стих од последното поглавје поетот го опишува Шачинандана, Шри Чаитанја, понесен од љубов кон Хари. Од очите што личат на сини лотоси Му течат солзи како капки нектар. Телото Му трепери, а од возбуда Му се ежи кожата. Со глас што Му се прекршува од радост, Тој повторува „Хари, Хари“. Нека Шачинандана ви ја дарува таа прослава на преданата љубов и радост, се моли поетот.
Потоа поетот се навраќа на своето дело и ги споредува злонамерните критичари со змии со раздвоен јазик. Нека го истурат својот отров врз неговите зборови или врз нивната смисла, дури и ако сакаат да ја уништат песната. Оние што се длабоко нурнати во океанот на Радхините игри ќе ја оживеат со нектарот на својата пофалба. Поетот ги повикува тие читатели да го украсат неговото дело со поетски украси и со љубов да го зачуваат во умот. Тие можат да го носат како ѓердан на грлото, секогаш подготвени повторно да го изговорат.
Прабодхананда Сарасвати ја составил оваа поема и ја принел пред лотосовите стапала на Шри Радхика и Мадхава. Се моли тие да се зарадуваат на неговиот дар. Неговата последна желба е еден ден тие да му дозволат да ја види чудесната вештина на нивните скриени игри. Во завршната белешка поетот се претставува како некој што копнее да стане придружничка на Радха, божицата на расата на љубовта.
