По расправијата за цветови и ѓерданот, Мадхумангал се пошегувал за обожување со мириси и цвеќиња во шумска шумичка, со звукот на белезиците како придружба. Сите се насмеале. Кришна ѝ рекол на Радха дека таа ја украсува есенската убавина на Вриндаван.
Мадхумангал забележал паунови перја во близина. Кришна решил од нив да направи украс за косата на Радха и тргнал со него да ги собере. Радха, која се потпирала на заштитата на Лалита, го искористила Неговото оддалечување за да се сокрие во цветната шумичка.
Кришна ја довршил круната и се вратил со намера да ја стави врз Нејзината коса. Ја прашал Лалита каде е Радха. Таа одговорила дека си заминала дома. Тој не ѝ поверувал и почнал да ја бара меѓу лозите.
Најнапред му се причинило дека ја гледа Нејзината златеста фигура. Мадхумангал му покажал дека тоа е цвет обоен со жолт полен. Кришна потоа побрзал кон нешто со боја на кумкума, но и тоа се покажало како расцутено растение.
Мадхумангал се смеел на забуната, а Кришна признал дека брановите на љубовта го тераат да ја гледа Радха низ целата шума. Лалита со знак на веѓите му покажала кон кадамбовата шумичка и му рекла да ја праша Вишакха. Тој ја забележал насоката и продолжил да ја бара.
Белешки кон стиховите
- Откако Радха ја потсетува Лалита на обожувањето, Мадхумангал раскажува за обредот што тој и Кришна, на шега, го вршат пред олтар во сеницата. Прво принесуваат мириси и цветови. Со бдеење и сосредоточен ум го почитуваат ѕвекот на нараквиците и накитот на глуждовите. Сите се насмевнуваат.
- Во 6.21 Мадхумангал ја пофалува Радха. Со блага насмевка го заробила разиграниот слон меѓу пастирите. Во 6.22 Кришна ја споредува нејзината грациозна стапка со движењето на лебед, а нејзината убавина, опкружена со пријателките, со раскошот што есента го разоткрива во светот.
- Во 6.23 Мадхумангал се чуди колку добро пауните го познаваат мигот. На почетокот на есента го гледаат Кришна расположен за игра и ги расфрлаат своите блескави пердуви. Тогаш Кришна решава да ги собере за украс на Радха.
