Радха го слушнала името Кришна. Самите слогови ѝ го привлекле вниманието. Таа забележала дека од тој звук ѝ се менуваат мислите. Во стихот го кажува она што го чувствува во себе. Тоа е првиот од трите впечатоци што ги набројува.
Потоа се слушнал звук на флејта. И тој звук ја вознемирил нејзината душа. Радха го опишува како нов бран од силни чувства. Флејтата во стихот не е само украс на шумата. Нејзиниот глас стигнува право до срцето на Радха.
Таа погледнала и слика со ликот на Кришна. На неа го видела темниот, облакоподобен сјај. Ликот од сликата ѝ останал во мислите. Така име, звук и слика ја допреле на три начини. Радха ги опишува како да станува збор за тројца.
Во својата збунетост таа се укорува за оваа приврзаност. Нејзините зборови во драмата се израз на љубовен немир. Поетот не додава нова средба во оваа сцена. Го задржува мигот на нејзиното внатрешно препознавање. Името, флејтата и портретот ја исполнуваат нејзината мисла.