Лалита донела писмо од Радха до Кришна. Мадхумангал го зел да му го прочита. Тоа не е обична порака за место и време. Во неа Радха зборува за лик што останал во нејзиниот ум. Кришна ги слуша нејзините зборови преку гласот на другарот.
Радха се обраќа кон Него како кон прекрасен. Вели дека убавината на Неговата слика се врежала во неа. Сликата веќе не стои само пред нејзините очи. Таа живее во внатрешниот простор на мислите. Затоа Радха не може едноставно да ја остави зад себе.
Кога вознемирена се обидува да се оддалечи, истиот лик повторно ѝ излегува на патот. Колку повеќе се обидува да избега од впечатокот, толку појасно чувствува дека Кришна е присутен во умот. Тоа е сликата што ја создава нејзиното писмо.
Мадхумангал ја чита пораката пред Кришна. Гласот на пријателот ги носи интимните зборови на Радха. Во драмата стихот е напишан на пракрит. Кратката порака ја поврзува сликата со сеќавањето. Радха му кажува на Кришна колку тешко е да се оддалечи од Неговиот лик.