Во раскошниот Вриндаван, Говардхан се издига како цар на ридовите и како знаме на сладоста. Со царски почести Го радува Кришна, младиот престолонаследник. Карпите светкаат како драгоцени камења. Една Му е престол, друга седиште, а трета постела на Кришна, владетелот на царството на раса. Пештерите и убавите шумски сеници се места за Кришнините лили. Секоја е посебно прилагодена да ја прими Неговата најмила и Нејзините сакхии. Дрвјата и ползавците Му служат со цветови, полен, мед и нектар, со млади ластари и со различни слатки плодови.
Црвениот окер, циноберот, манахшилата и жолтата харитала Му се драги на Кришна. Тие рудни бои ја истакнуваат убавината на Неговата темна става и го будат копнежот на гопиите. Од елените доаѓа мошусот. Мирисната кункума се јавува сама од себе, а со неа и камфорот и темното дрво агару Му даваат сладок мирис на Кришна. На ридот има драгоцена сандалова шумичка. Во поетскиот опис дури и местото под дрвјата е мирно. Змијата што би се нашла таму е без отров, а и отровот на таа што го има е безопасен. Говардхан, најдобриот слуга на Хари, се грижи за Неговата радост. Кај една срноока гопи, погледот на змија за миг ја растопува нејзината воздржаност. Таа самата Го прегрнува Хари. И тоа е дел од сладоста што ја чува Говардхан.
