Во Камјавана има многу шуми и езера. Поетот опишува места драги на Радха и Кришна. Едно од нив се нарекува Ланка-кунда. Таму Кришна ѝ раскажувал на Радха за Господ Рама. Се сеќавал на мостот преку големиот океан. Раскажувал и за патувањето кон Ланка. Радха со радост го слушала Неговиот глас. Краткиот стих го чува тој убав миг. Тој не ги пренесува сите зборови од разговорот. Овде мигот е развиен како литературна приказна.
Замисли мирно место покрај водата. Гранките даваат сенка над брегот. Радха седи со Своите пријателки. Кришна е близу до нив и започнува да раскажува. Името на езерото буди спомен за далечна Ланка. Пред слушателите се отвора друга голема приказна. Тие не треба навистина да го напуштат Враџа. Преку зборовите можат да замислат море. Можат да се сетат и на Рама и Неговите придружници. Така една приказна влегува во друга.
Господ Рама сакал да стигне до Ланка. Широк океан го одделувал брегот од островот. Со Него биле Хануман и многу верни помошници. Тие барале начин да Му служат. Пред нив стоела голема задача. Ниту едно мало суштество не можело само да ја изврши. Но секој можел да придонесе со својата сила. Заедничкиот труд станал пат преку водата. Камен по камен мостот го приближил другиот брег. Рама можел да го продолжи Своето патување.
Во ова прераскажување замислуваме како Радха слуша. Таа го следи расказот на Кришна со внимание. Сакхиите се собираат блиску до нив. Секоја го замислува океанот на свој начин. Можат да ја видат храброста на придружниците. Можат да размислат и за нивната верност. Големата задача не ја извршил само еден пријател. Многу раце придонеле за истата цел. Кришниниот расказ им дава место на тие служби. Радоста на слушањето ги поврзува сите.
Кришна зборува за патот кон Ланка. Во приказната на Рама тоа е пат кон Сита. Нејзиното отсуство дава важност на патувањето. Помошниците не забораваат зошто го градат мостот. Тие се трудат Рама да може да продолжи. Хануман е познат по својата преданост кон Него. Неговото име ги потсетува слушателите на верна служба. Океанот изгледа голем и тежок за преминување. Но заедничкото дејствување создава нова можност. Мостот станува слика на истрајност.
Крај Ланка-кунда Радха го слуша Кришна. Неговиот глас ја носи приказната преку времето. Двете места не треба да се помешаат. Едното е езерото во пределот на Враџа. Другото е островот кон кој патувал Рама. Името на езерото ги поврзува во сеќавањето. Поетот забележува дека Радха се радува на расказот. Тој не го наведува целиот разговор. Затоа овде ги користиме познатите рамки на приказната. Не ги претставуваме замислените зборови како цитати.
Пријателките можат да ја почувствуваат смислата на заедничкиот труд. Секој придружник имал своја задача. Секој ја насочил својата сила кон служба. Ниту една помош не морала да биде најголема. Кога се соединуваат, придонесите стануваат пат. Кришна ѝ ја раскажува таа случка на Радха. Таа слуша во друштво на блиските сакхии. Водата на езерото останува мирна покрај нив. Шумата го опкружува нивното дружење. А далечниот океан живее во расказот.
Поемата опишува и други места во Камјавана. Таа ги поврзува со лилите на Радха и Кришна. Пределот е полн со градини и езера. Секое име може да повика некаков спомен. Ланка-кунда го повикува споменот за Рама. Кришна го претвора тој спомен во радост за Радха. Слушањето станува дел од нивното дружење. Пријателките ја делат таа радост со нив. Нема потреба сите поединости да бидат кажани одеднаш. Понекогаш еден краток стих отвора голем свет.
Овој текст е литературно развивање на тој стих. Изворот вели дека Кришна ја радува Радха со расказ. Ги спомнува мостот и патувањето до Ланка. Тој не ги наведува тукашните реченици на Кришна. Деталите за слушателите се замислени за приказната. Општата рамка на Рама и Неговите придружници е традиционална. Го раздвојуваме тој развој од краткиот изворен опис. Така читателот може да го отвори и самиот извор. Приказната не се претставува како дословен превод. Таа е покана да се слуша со внимание.
Оваа приказна е инспирирана од третата глава. Ланка-кунда е едно од местата во Камјавана. Таму Кришна ѝ зборува на Радха за Господ Рама. Тој го спомнува мостот преку океанот. И раскажува за патувањето кон Ланка. Радха наоѓа радост во Неговите зборови. Книжевната сцена ја проширува кратката изворна слика. Таа ги замислува и пријателките како слушатели. Нивното заедничко внимание ја носи приказната. А езерото останува место за сеќавање и љубов.