Ќерката на Вришабхану е како венец од скапоцени доблести на челото на гопиите. Таа е златен цвет кетаки среде градината на нивната љубов и блесок крај темниот облак на Кришнината сладост. Од неа струи месечина на блаженството. Нејзината убавина Го занесува и Кришна, оној што ја занесува Лакшми, како златната трага што светнува врз темен пробен камен. Во Радхика поетот го препознава најслаткото од океанот на убавината, изворот на уметничката вештина и рудникот на доблести. Таа е прочуената сакана на Кришна, месечината на Враџа. Таа е посветла од илјадници светли девојки, а Ведите ја нарекуваат и Шјама. Со својот убав лик Радха блеска меѓу сакхиите, на кои им е како самиот здив.
Едни ја нарекуваат врховна Лакшми, а други ја препознаваат во тантрите како сила на божествените лили. Познавачите на Ведите ја нарекуваат анандини, силата на блаженството. Кришнините сили, лили и доблести, Неговата убавина, сладост и умешност се под влијание на Неговата сакана. Во тој однос Радхика блеска. Од Радхиниот блескав мадана-бхава, врвниот занес на љубовта, Кришнините вечни и безбројни лили ја добиваат својата посебна сладост. Кришна е исполнет со убавина, доблести и сладост во Своите лили. И Радхика блеска со сладост што поетот ја созерцува покрај Неговата.
