Малиот Хари се насмевна и на раце и колена заползе кон Јашода. Сакаше да ѝ се качи во скутот. Јашода почна да се оддалечува. За миг Го остави сам да се потруди, за да се навикне да се движи.
Кришна не успеа да се качи. Лицето Му овена како месечина што го губи сјајот и за малку ќе заплачеше. Јашода веднаш Го прибра до својот врат. „Не, не, не, не“, повторуваше за да Го смири.
Кави Карнапура го наведува овој миг како пример за ватсалја, мајчинската нежност. Кришниното ползење ја буди нежноста на Јашода, а во нејзината прегратка таа станува видлива.
