„Радхе, да речам дека јас сум ти возљубен, а ти си ми возљубена, тоа се само зборови. Да речам дека ти си мојот животен здив, а јас твојот, тоа е залудно зборување. Дури и зборовите ‘ти си моја, а јас нека бидам твој’ не прилегаат. Кога станува збор за нас двајца, ни ‘ти’ ни ‘јас’ не се соодветни зборови.“
Вишванатха Чакраварти го објаснува говорот со слика на два лотоса што растат од едно стебло. Едниот е темносин, другиот е жолт. Во неговото толкување, едно исто битие ги оживува двете тела на Радха и Кришна.
Кави Карнапура го наведува овој говор како пример за према-раса, вкусот на љубовта. Радха и Кришна го будат тоа чувство еден кај друг и срцата на двајцата се растопуваат.
