Во толкувањето на Вишванатха Чакраварти, Кришна му раскажува на Субала како еднаш се обидел да ја смири Радха. Се преоблекол како сакхија што ја премачкува Радха со масло пред капење. Со помош на нејзините снаодливи пријателки, Тој застанал меѓу нив во таа улога.
Кришна ја придржал Радхината рака, која поетот ја споредува со лотос, за да почне со премачкувањето со масло. Радха Го препознала по допирот и Му се обратила како на нова сакхија. „Оди подалеку. Не си вешта во ова“, Му рекла.
Како што го чита стихот Вишванатха, Кришна се подготвил да ѝ покаже дека е вешт, а Радха уште повеќе се налутила. Му рекла дека тој ден не ѝ се капе.
Кришна се сеќава колку ѝ била длабока лутината во тој миг. „Кој би можел да заборави што направи тогаш?“ прашува Тој. Кави Карнапура ја завршува глетката со ова прашање, оставајќи го тој гест на Радха неискажан.
