Карнапура ја опишува сакхијата како пријателка што сака без услови и ги дели и радоста и тагата на својата блиска. Од блискоста на пријателството, двете си ги познаваат срцата.
Најмилата сакхија ја следи Радха како сенка. Понекогаш оди пред Неа, понекогаш зад Неа, а понекогаш е крај Нејзините стапала.
Вишванатха го објаснува споредувањето со сенката. Кога сонцето е пред човекот, сенката му паѓа назад. Кога сонцето е зад него, таа се протега напред. Така и сакхијата си го менува местото и останува покрај Радха.
