Во срцето на Вриндаван, крај Јамуна, има тивка шумичка. Пауните и елените таму спијат без страв. Само пчелите се насладиле на цветовите. Говорничката ѝ ја посочува осамената шумичка на својата пријателка. Во описот таа навестува дека токму таму би сакала да се сретне со Кришна.
Во друг стих за брегот, ситните капки од Јамуна ги разладуваат сениците од лози. Ветрето од лотосовите насади ги раздвижува врвовите на младите листови. Говорничката ги нарекува среќни оние што го гледаат тоа место. Со пофалбата ѝ ја доверува на пријателката својата желба таму да ужива во средбата со Кришна.
