Кога се прочула веста дека Мукунда тргнува кон шумата, една гопија ѝ се обратила на својата пријателка Вишарада. Сакала таа да најде изговор што ќе ја задржи внимателната старица. За себе веќе знаела по кој пат би тргнала. По скриената патека низ шумата можела да стигне до сеничката назначена од Нејзиниот возљубен.
Друга гопија ги чула гласовите што доаѓале од портата низ која требало да излезе Хари. Колку појасно ги слушала, толку посилно посакувала да Го види. Од високата тераса погледот би ѝ бил отворен. Но таква неподвижност ја обзела што ѝ признала на својата сакхија дека не може ни да се искачи таму.
Истата гопија ја замолила пријателката да ја пушти веднаш. Залудно било да ѝ ги дотерува кадриците или да ја мести облеката врз градите. Секој миг поминат во подготовка ја оддалечувал од она што ѝ било најпотребно. Доволен би ѝ бил еден поглед кон Мадхава за да може да живее.
Една сакхија веќе била подготвена да замине пред очите на постарите. Нека дојде и казната од сопругот, колку и да е тешка. Таа решила да тргне во тој миг. Часот на Кришниното заминување не можел да почека.
Друга невеста ја прашала свекрвата зошто толку гласно ја запира. Ја повикала да погледне надвор. Зар само таа излегувала од дома? И другите невести токму тогаш ги напуштале своите домови, а нивните свекрви не ги задржувале.
