Пред да замине кон пасиштата, Кришна ѝ раскажувал на Јашода како Неговите другари Го украсуваат со цветови во шумските пештери. Ја уверувал дека таму се одмора со радост. Во тие зборови Вишванатха остава место и за второ значење. Радха можела да ја препознае грижата на сакхиите во сликата што Кришна ѝ ја опишувал на мајка Си.
Кришна тивко го свртел крајот на погледот кон Радха. Меѓу луѓето собрани за заминувањето, никој друг не го забележал тоа мало движење. Поетот го опишува погледот на Радха како танчерка што го сретнува Неговиот поглед. Во таа слика нивната блискост трае колку мигот во кој им се среќаваат очите.
Доволно добро се разбирале за да си ја пренесат желбата за нова средба само со очите. Во погледот на едниот имало молба, а во погледот на другиот согласност. Тивко ја примиле пораката што си ја упатиле еден на друг.
Од таа тивка заемност им се вратило доволно спокојство за да го поднесат мигот на разделба. Поетот ја задржува сцената токму во мигот на погледот. Радха и Кришна ја разбрале намерата еден на друг, а средбата што ја посакале сè уште била пред нив.
