Смеата на појадокот им донесе голема радост на Кришна, Баларама и другарите. Веќе беа сити, но мајките им послужија уште. Јашода го замоли Кришна да јаде убаво. Кога ѝ рече дека веќе не е гладен, таа сепак го замоли да земе барем уште пет или шест залаци.
Кришна ги изеде тие залаци, а Јашода се загрижи дека ако не го поттикнеше, ќе изедеше уште помалку. Затоа, велеше таа, станал толку слаб. Му понуди од јадењето што му се допаѓа. Тој одговори дека веќе не може. Јашода тогаш ја повика Рохини самата да дојде и да му зборува, бидејќи неа не ја послушувал.
Рохини го праша зошто воопшто ги подготвувале сите прилози и зошто ја повикале вештата ќерка на Вришабхану да готви ако тој нема да ги проба. Со одбивањето, му кажа, ги растажува Јашода, Рохини и девојката што се потрудила за него. Кришна зема по малку ориз и од разните прилози. Рохини уште се чудеше како ќе стане силен и добро нахранет ако сака да останува гладен.
Истата нежност ја почувствуваа и Баларама и сите други што Јашода и Рохини ги нахранија. Потоа Радха го насочи погледот низ отворот на решетката. Го гледаше саканиот, чија убавина во тој миг беше озарена од задоволството по оброкот. Поетот ја опишува како да ја впива таа глетка со очите.
Слугите им налеаја вода да ги измијат рацете и устата. Момчињата станаа од своите седишта, поминаа сто чекори и се сместија секое на својата постела. Им дадоа листови бетел и ги ладеа со лепези. Така заспаа спокојно.
