Кога Јатила ја виде флејтата, Радха кажа дека ја нашла падната на ридот. Ја кренала само за да ја фрли во Јамуна, зашто носела мака. Зошто толку гнев? Јатила се закани дека ќе им каже на постарите и дека и Радха и Кришна ќе бидат казнети. Кришна, сè уште облечен како свештеник, ја праша што ја разгневило толку. Рече дека му е грижа за нејзиното добро и ја повика да му се довери.
Јатила го праша дали знае за владетелот на Враџа. Кришна рече дека и во неговиот град е прочуен. Чул и за неговиот син што ги совладал Агха, Бака и Кеши. Тогаш Јатила му ја кажа својата грижа. Кога ќе засвири флејтата на тој син, ниедна верна жена во селото не може да остане спокојна. Нејзината снаа досега останувала дома, но ни за тоа веќе не била сигурна. Јатила велеше дека во мелодијата се скриени зборови што ги мамат жените во шумата. Додека го кажуваше тоа, го спомна и името на Вишну.
Кришна праша каква е таа флејта. Ја зеде и со насмевка ја разгледуваше како да ја гледа првпат. Јатила го замоли да ја однесе скапоцената флејта во Матхура, далеку од шумата на Враџа, за да можат жените таму да се држат до семејните должности. Побара дозвола да се врати дома со Радха. Сакаше свештеникот повторно да доаѓа секој ден во часот за обожавање и да ги благослови снаата и сите нив.
Поетот ги собира настаните од пладневната средба како цветови на нектарната ползавица на делата на Хари. Цветовите на љубовта на гопиите стануваат стрели на Манматха и ги засегаат срцата. Во миговите на средбата тие исти срца се исполнуваат со радост.
Јатила му се поклони на преправениот Хари и си отиде со снаата и нејзините пријателки. Кришна ја фати раката на драгиот другар и погледна назад по патот на жените. Потоа стигна кај пастирчињата што се грижеа за кравите.
