Радха ѝ одговорила на пријателката со слика за Сонцето. Со самата појава тоа ја растерува темнината и ги отвора лотосите, па луѓето зборуваат дека цветовите му се приврзани. Во нејзините зборови требало да се слушне и нешто друго. Сонцето е далеку од цветовите што ги разбудува, а сепак се зборува за нивната блискост. Сакхијата ѝ предложила да влезе во густата шумичка по скриена патека, додека другарките мирно ги собираат цветовите за обожување.
Кришна се појавил меѓу нив како полна месечина меѓу водни лилјани. Гопиите се обиделе да ја скријат радоста со привидна лутеност, како со песочен насип да се запрат морски бранови. Нивните погледи, според поетот, биле како лодки што влегуваат во вител. Очите им се спуштиле и стихот ја остава сладоста на средбата да се насети низ таа слика.
Поетот ја споредува миризбата на Кришна со војници што продираат зад портите на нивната прибраност. Тогаш се чул Неговиот глас. Навидум строго прашал кои се тие што ја ограбуваат шумата. Кога не добил одговор, повторно побарал да се претстават и ги прашал дали навистина дошле толку близу за да ја ограбат Неговата градина.
Одговорот бил краток како пред Него да нема никого. Во него поетот слуша срамежливост, копнеж и неспокој. Поет што би барал доволно добра споредба би ја отфрлал секоја нова, како трагачот што вели *нети, нети*. И самиот Кришна посакал повторно да го слушне одговорот. Проговорил со горд тон додека се обидувал да го сокрие сопственото треперење.
Кришна се повикал на она што можел јасно да го види. Ако стојат пред Него, како можат да тврдат дека се никој? Се пошегувал дека, покрај цвеќињата, се обидуваат да си ги украдат и сопствените личности од Неговиот поглед. Под зборот *сумана* се слушаат и цветот и умот. Ги барал дење и ноќе, рекол, а сега конечно ги затекнал на Својата земја.
Радха одговорила дека секој ден собираат цветови за Оној што ја отстранува темнината и ги отвора лотосите со Своите зраци. И овде зборот има две страни. Зраците на Сонцето се и раце, а зад лотосите се насетуваат девојките од Враџа. Кришна рекол дека ќе го прими таквото образложение ако се заколнат дека цветовите навистина се наменети за обожување. Така, додал, ќе можат да ја видат Неговата великодушност кон обвинетите.
Радха ја свртела пофалбата кон Него. Ги наброила вистинољубивоста, едноставноста, чистотата и отсуството на желба за туѓото, па прашала кој некогаш видел такви доблести кај Него. Кришна ја препознал иронијата. Како можат да го наречат крадец Оној што добрите го слават како господар на Вриндаван? Ги предизвикал да покажат од каде им доаѓа таа смелост, од младоста, убавината, верноста или познавањето на вештините. Разговорот останал отворен за нивниот следен одговор.
