Со ѕвонење на украсите, Радха и Кришна влегле во златното место во средиштето на Вриндаван. Радоста од нивниот разговор сè уште им била во срцата. Во тоа место имало сјаен под од скапоцени камења и јогапитха, место на нивната средба. Таму се издигал лотос од рубин со осум ливчиња. Светлината на камењата се мерела со сонцето, молњата и месечината.
Кога таков лотос се јавува во мислите на преданите, во нив како да започнува празник. Поетот вели дека тие одново го пијат неговиот нектар и од него црпат живот. Така глетката од шумата станува и предмет на нивното внатрешно созерцување.
Лотосот стоел под дрвото на желбите. Лисјата му светеле како сини скапоцени камења, гроздовите цвеќиња како дијаманти, младите гранчиња како корали, а плодовите како рубини. Сите годишни времиња му служеле. Местото под него ги ослободувало гопиите од тегобата и им ја враќало радоста.
Кришна се качил на средиштето на лотосот со Радха. Цветовите кај Неговите уши се занишале, а пчели се приближиле кон пријателките. Поетот повторно ги гледа Радха и Кришна како молња и облак. Како да се прашува дали тие се спуштиле на земјата токму за да му го подарат на дрвото сето она за што копнеело.
