Во дрвото се огласил папагал. Го опеал Кришна како Оној чија убавина може да го восхити и богот на љубовта. Од краиштата на Неговите очи, според песната, како да се раѓаат безброј стрелци, но Радха и Сама го прима Неговиот сјај со Својот страничен поглед.
Папагалот ја опишал Неговата положба со три свиоци. Сладоста на таа глетка, вели стихот, им останува скриена дури и на големи мудреци како Санандана и Парашара. Оние што побарале засолниште во Враџа ја вкусуваат преку зборовите на шука. Поетот со тој збор за папагал упатува и на Шука, синот на Вјаса, кој го пренел сокот на ведското дрво во „Бхагавата“.
Песната потоа се задржала на нежните стапала на Кришна. Кога треба да стапне на земјата, гопиите се грижат за Него толку што би сакале и сопствените погледи да Му бидат обувки. Кога стои во трите свиоци, тежината ја носи на левото стапало. На неговата пета блеска црвеникавоста како да сака да излезе на виделина под тежината. Помеѓу црвениот и темносиниот тон се појавува светла линија што ги привлекува нивните погледи.
Едното стапало го префрла пред другото, па неговиот долен дел се доближува до работ на Радхиното сари, според песната како да сака да го бакне. Творецот е претставен како сликар кој нанесува црвен пигмент и исцртува знаме, лотос и други знаци. Кришна на шега ѝ ги покажува на Радха како доказ за Своето господство. Таа и тогаш не Му го укажува почитувањето што Тој го бара во шегата.
Папагалот продолжил да ги опева Неговите колена под дхотито, убавината на ставот и линиите на половината. Неговиот папок го споредил со езерце од кое расте лоза, а кога го опеал свиокот на половината, си замислил дека таа се навалува како да ја носи тежината на широките гради. Двете страни на истиот свиок изгледаат различно. И во тој детаљ песната ја препознава вештината на творецот.
