Мадхумангал тврдеше дека дружината пастири му го должи нему мирисот на гозбата. Тие, се задеваше, се навикнати на мирисот на тревата откорната од кравите, а сега уживаат во јадења достојни за него. Шридама му врати дека учените брахмани вршат подвизи во шумата и се хранат со лисја, корења и плодови. Нека оди и тој таму, наместо да бара право на гозба.
Мадхумангал ја прифати првата половина од забелешката. Потоа рече дека во некое претходно раѓање веќе се воздржувал со таква храна. Сега тие лисја, корења и плодови му се враќале како вкусни прилози. Кој не вложил подвиг, праша тој, од каде би имал такво богатство? Дури и другарите, според неговата смешна приказна за минатиот живот, чувале крави во шумата кога до нив допрел ветрец од неговиот подвиг. Поради тоа и тие сега добивале дел од гозбата.
Откако така се претстави како човек што ги памети претходните раѓања, побара млечен ориз како награда за раскажувањето. Јашода се насмевна. Ја повика Рохини да му даде обилна порција на тој мудар подвижник што толку се потрудил да ја раскаже својата приказна. Токму кога Рохини требаше да го послужи, Субала ја запре со нов предлог.
Ако важат такви заслуги, рече Субала, мајмуните треба први да добијат од млечниот ориз. И тие се огласуваат, поднесуваат студ, жега и ветер и живеат од лисја, цветови и плодови. Што докажува дека не ги паметат и претходните раѓања? Кришна му одговори дека брахманите се посветени на Брахман, додека мајмуните се грижат да си го наполнат стомакот. Меѓу тие две навики гледаше голема разлика.
Субала возврати дека, кога станува збор за Мадхумангал, ни тоа објаснување не му помага да ги разликува. Мадхумангал, рече тој, го смета сопствениот стомак за Брахман, бидејќи е голем и постојано го зголемува. Како ревносен брахмачари трипати на ден размислува како да го наполни. А кога се занесува по многубројните јадења, со двете раце граба бргу како мајмун.
Со тие зборови Субала ги насмеа сите. Мадхумангал продолжи да јаде и да се смее гласно во исто време, па се закашла и лицето му поцрвене. Јашода му рече да запре за миг, да се смири и да не јаде додека се смее. И на другите момчиња им рече да престанат да го засмејуваат. Кришна ја продолжи досетката со забелешка дека стомакот денес ќе остане ненаполнет поради смеата и кашлањето.
Мадхумангал побара шикхарини и жедно се напи од млечната напивка. Мал млаз се прелеа од брадата до стомакот. Шридама го повика Кришна да ја опише убавината на тоа лице, од кое, според неговата шега, се наполнило цело езерце кај папокот.
Кришна го спореди стомакот на другарот со океан од млеко. Месечината на смеата го вознемирила океанот и од устата издигнала бран. Бранот се претворил во млаз од шикхарини, се слеал по телото и, по патот низ папокот, се вратил во истиот тој океан што никогаш не се полни. Така и една истурена голтка стана дел од веселбата на појадокот.
