Во расказот на Туласи, Јашода го нарекла Кришна лотос на семејството и Го прашала дали во шумата воопшто се сетил на мајка Си. Таа мислела на Него целиот долг ден, а Нанда постојано Го повикувал. Се грижела дека останал гладен и жеден, и ѝ се чинело дека од сето тоа ослабнал.
Мадхумангала се вмешал со шега. Кришна толку се занел во игрите со друштвото, рекол тој, што заборавил и на Самиот Себе. Според Мадхумангала, тој бил единствениот што се однесувал разумно и го довел пријателот дома.
Јашода ги забележала белезите на телото на Кришна. Им велела на другарите да внимаваат, а тие не ја слушале. Кога се бореле во игра, секој ден го гребеле момчето чие тело било понежно од син лотос. Се прашувала што да прави со толку немирен син.
Туласи ја извршувала службата што ѝ ја доверила Јашода, а Рохини отишла во кујната. Јашода се грижела за Кришна во присуство на Паурнамаси, Килимба, Мукхара и Гарги. По капењето Го облекле во жолто, Му ги прибрале кадриците кај челото и Му ставиле сандаловина и венец ваиџајанти.
Кришна добил појас, ѓердан, украси на рацете, нараквици, глуждници и обетки. Меѓу украсите бил скапоцениот камен Каустубха, а на челото Му ставиле чиста тилака. Потоа Јашода ги седнала Кришна, Баларам, младиот брахман Мадхумангала и другарите. Најпрво им понудила студен миризлив пијалак, па им послужила три вида јадења.
Радха подготвила пет вида колачиња, меѓу кои и сиду-кели. Јашода ги послужила нудејќи ги како омилени. Туласи запомнила колку ги радувале гостите и имињата на слатките и нивната свежина, мирис, мекост и вкус.
Мадхумангала се пошегувал дека ни небото ни ослободувањето не го привлекуваат како мирисот од трпезата. Дури и на Создателот му нашол мана, бидејќи му дал стомак со граници. Секого што ќе речел да не му ставаат повеќе го прогласувал, на шега, за престапник.
Другарите си дофрлале шеги. Кога завршиле, Кришна ја исплакнал устата, зел бетел и малку се одморил. Потоа со дозвола тргнал на молзење. Туласи во тој миг заминала кај Радха.
Кога завршила со раскажувањето, Туласи одвиткала дел од јадењето што го зачувала во наборот на својата облека и им го дала на Радха и пријателките. Расказот ги разладил нивните уши, а донесеното јадење им донело свежина на јазиците. Поетот ги споредува и двете утехи со реки.
