← Приказни од Кришна-бхаванамрита
Кришна-бхаванамрита · глава 9 · стихови 62–65

Облак и молња во шумичката од вањџула

Во скриената шумичка, гласот и погледот на Радха го збунуваат Кришна. Два последни лика од природата ја затвораат деветтата глава.

Додадена:

Радха Му зборува на Кришна во цветно засолниште во Вриндаван.
Уметничка илустрација на приказната

Во засолништето од вањџула Радха му одговорила на Кришна со свиткани веѓи, со насмевка и со глас што се прекинувал. Во истиот миг се чул и нејзиниот негодувачки извик. Поетот му го припишува восхитот на Кришна на тоа што го примил со очите и со ушите. Погледот и гласот веќе биле доволни за да ја изгуби прибраноста.

Кришна ја фатил за раката, а Радха се повлекла и го укорила Неговото однесување. Нејзиниот протест и заклетвата остануваат дел од сцената. Во коментарот се посочени кравите и Нарајана како сведоци на кои се повикува. Деветтата глава ја задржува оваа нејзина реакција и кога дејството преминува во внатрешноста на шумичката.

Кога Кришна ја кренал Радха, поетот ја споредува со молња што трепери под свеж дождовен облак. Кришна е облакот. Движењето на Радха му ја дава на стихот и сликата на затреперен лак од цветови чампака. И двата лика ја следат истата сцена до лежалката под засолништето.

Завршниот стих зборува за миговите на јасност и збунетост кај Радха и Кришна. Нивната умешност во средбата ја гледа осветлена од зраците на *према*, од љубовта што е средиште на делото. Коментарот го истакнува тоа значење за читателот. Со таа слика завршува деветтото поглавје за нивниот разигран разговор и средба.

Извор: Кришна-бхаванамрита · глава 9 · стихови 62–65 ↗

Разгледај понатаму

Слики Видеа Аудио
СледноРадха и Кришна: играта со преправање
Единствени IP адреси на оваа страница: —