Во засолништето од вањџула Радха му одговорила на Кришна со свиткани веѓи, со насмевка и со глас што се прекинувал. Во истиот миг се чул и нејзиниот негодувачки извик. Поетот му го припишува восхитот на Кришна на тоа што го примил со очите и со ушите. Погледот и гласот веќе биле доволни за да ја изгуби прибраноста.
Кришна ја фатил за раката, а Радха се повлекла и го укорила Неговото однесување. Нејзиниот протест и заклетвата остануваат дел од сцената. Во коментарот се посочени кравите и Нарајана како сведоци на кои се повикува. Деветтата глава ја задржува оваа нејзина реакција и кога дејството преминува во внатрешноста на шумичката.
Кога Кришна ја кренал Радха, поетот ја споредува со молња што трепери под свеж дождовен облак. Кришна е облакот. Движењето на Радха му ја дава на стихот и сликата на затреперен лак од цветови чампака. И двата лика ја следат истата сцена до лежалката под засолништето.
Завршниот стих зборува за миговите на јасност и збунетост кај Радха и Кришна. Нивната умешност во средбата ја гледа осветлена од зраците на *према*, од љубовта што е средиште на делото. Коментарот го истакнува тоа значење за читателот. Со таа слика завршува деветтото поглавје за нивниот разигран разговор и средба.
