Кришна го чу разговорот на пријателките. Зборовите Му дојдоа како разладени капки од езеро на љубовта. Само за миг го здогледа лицето на Радха и играта на нејзините очи, па ластарите повторно ја скрија. Во мислите ги спореди своите очи со две жедни птици чакора што ги кренаа клуновите кон месечевиот нектар. Му се пожали на творецот што им го одзел токму кога им го подал.
Радха ја молеше својата срамежливост да ѝ ослободи барем едно аголче од окото, за уште еднаш да го види Неговото лице. Ја молеше и радоста да не ѝ го замрачи погледот, а силата на љубовта да не ја растресе. Додека се мислеше дали би имала смелост сама да излезе, пријателките ја изведоа од засолништето на лозите. Тогаш ненадејно го виде лицето на Кришна.
Кога им се сретнаа погледите, поетот виде како во воздухот се соединуваат три реки. Сините нијанси на Јамуна, црвените на Сарасвати и белите на Ганга потекоа заедно. Срцата на Радха и Кришна наликуваа на два слона што се нурнаа во споените води. Очите на нивните пријателки долж таа струја се отворија како редови лотоси.
Радха и Кришна останаа неподвижни покрај патот. Блиските пријатели се загрижија дека некој ќе ги здогледа, па брзо ги одведоа оттаму по патеките кон нивните домови. Кога дојдоа при себе, пријателите им ги утешија срцата со надеж дека повторно ќе се видат.
Вишакха знаеше дека Кришна веќе се вратил кај родителите. Поетот Го гледа како самиот живот на Нанда и Јашода, како мајчината љубов на Јашода да добила видлив облик. Вишакха веднаш ја испрати Туласи Манџари кај Јашода со слатките залчиња што толку Му биле драги на Кришна.
На Радха уште ѝ се чинеше дека е на патот и дека Кришна ја задржува за појасот. Ја повика Вишакха да погледне што се случува и да ја викне постарата жена од домот. Кога ги подотвори очите, Радха се затекна на постела од цвеќе, што пријателките ја подготвиле за да ја разладат. Беше исцрпена, облеана во пот и растреперена. Гласот ѝ затрепери кога ги праша пријателките каде се наоѓа.
Каде е нејзиниот сакан и што правела таа на патот? Дали е во шумската градина или во домот на постарите, дали е самрак, разденување или длабока ноќ? Се прашуваше дали спие или е будна. Една пријателка ѝ рече дека се вратила од градината, а Кришна отишол дома за да ги смири загрижените родители. Ќе се врати како месечина, ѝ вети таа, и повторно ќе ги отвори лотосите на нејзините очи.
На крајот поетот ја гледа цела Враџа како езеро што напукнало од жештината на разделбата. Со враќањето на Кришна тоа се наполни со дожд од радост, како над него да се отворил темен облак. Лицата на жителите расцветаа како лотоси.
