Музиката и движењата се совпаднаа толку точно што поетот ги замислува божествата на тонските низи, свирењето, гестовите и ритамот како заедно да стануваат. Мридангите се слушаа покрај винот со облик на желка, качхапика. Кришна и сакхиите пееја ритмички слогови, а чекорите им следеа обрасци какви што дотогаш не се виделе.
Сакхиите се нишаа како златни лози. Нараквиците и појасите им ѕвонеа како пчели околу цвеќиња. Меѓу нив се појавуваше темносиниот Кришна, па кругот личеше на миризлив ѓердан во кој се редат светли зрна од шафран и темни од мошус. Нивната убавина му ги припомни на поетот божиците на благосостојбата што излегуваат од океанот.
Со рацете изведуваа гестови што потсетуваа на месечината и на лотосот. Погледите што си ги упатуваа се менуваа со чекорите. Кришна ги пофали очите што толку вешто зборуваа среде танцот. Се пошегува и со месечината, како нејзиниот темен белег во облик на елен да ја прикрива нејзината засраменост.
Радха му одговори пеејќи низ сè повисоки тонови. Го задржа обликот на неговата песна и го сврте обраќањето кон него. Таму каде што Кришна ѝ пееше на својата сакана, таа му запеа на својот сакан.
Кришна го отвори кругот и ги повика сакхиите да танцуваат една по една. Лалита прва излезе и го означи ритамот со слогови додека танцуваше. Потоа танцуваа Вишакха и другите пријателки, а Радха и Кришна ги следеа со одобрувачко кимнување.
Сакхиите потоа го отстапија средиштето. Едни запеаја, други гледаа, додека Радха и Кришна танцуваа заедно со звукот на мридангите. Двајцата го изговараа ритамот со усните, а на пријателките им звучеше сладок како нектар.
