Радха се загледала во тамалата. Видела многу такви дрвја, си рекла, а само ова ја носело истата светлина како синот на старешината на Враџа. Потоа го пофалила творецот што внел толку сладост дури и во нешто што стои неподвижно како дрво.
Посакала да се приближи за нејзините очи да се наситат од гледање. Кога дошла крај тамалата, очите ѝ се наполниле со солзи. Почнала да ја фали нејзината неспоредлива убавина, па во истиот здив ѝ рекла дека пред неа стои самиот Кришна.
Му се обратила како на царот на дрвјата. Го замолила да ја прегрне и да ја ороси со Својот сладок нектар, зашто копнежот веќе ја истоштувал. Ги замислила брановите на радоста како се прелеваат врз нејзиното срце и барем за миг го гаснат шумскиот пожар што горел во него.
Дури и кога Му ги видела рацете и телото, Радха сè уште се двоумела. Жолтата ткаенина што ја носел ѝ изгледала како одблесок од светлината на нејзиното сопствено тело. Така, среде копнежот, она што предметите ѝ го откривале повторно станувало неизвесно.
По средбата поетот замислува како самата Сарасвати долго учи од погледите на сакхиите за да раскаже што се случило на цветното легло. Дури и божицата на говорот, вели тој, би се вкочанила од радост. Солзите би ѝ ги наполниле очите, а гласот би ѝ затреперил пред да го доврши расказот.
