Кришна и Радха продолжиле низ пролетната шума на Вриндаван. Мед се слевал по манговите дрвја кон нивните корени. Кришна ги споредил дрвјата со дарежливи домаќини, а лозите со нивните сопруги. Птиците се враќале да ги примат даровите на таа шума.
Зборувал и за убавината на Говардхан. Неговите златни височини и Манаси-ганга потсетувале на планината Меру. Светлите пештери ги навестувале снежните Хималаи. Високите врвови потсетувале на планините Виндхја. Сребрените карпи што служеле како седишта Го потсетувале на Кајласа.
Кришна го покажал Парасаули. Го спомнал како место на нивната ноќна раса. Предложил да се одморат на неговите платформи украсени со скапоцености. Радха и Кришна седнале таму заедно. Вринда ја донела медовината.
Радха погледнала во сребрен сад за да ја процени сладоста на медот. Таму го видела одразот на Кришниното лице. Глетката ѝ го привлекла вниманието. За неа, Неговото лице било послатко од медот. Го впивала одразот како да го пие нектарот на Неговото лице.
Радха му се обратила на Создателот. Гопиите го обвинувале за срамежливоста што ги воздржувала нивните очи. Не можеле слободно да гледаат право во Кришна. Сега одразот им го овозможувал тој поглед без пречка. За овој дар, таа повеќепати го пофалила Создателот.
Кришна одговорил со разиграна забелешка. Ѝ се обратил на Радха како на Своја сакхи. Рекол дека таа го пие нектарот на Неговото лице. Потоа се запрашал наглас какво дејство врз неа би имал самиот мед.