Кога Радха и Кришна останаа во сеницата, поетот го спореди Кришна со поклоник што штотуку се искапил на свето место. Телото му светеше и го полазеа морници. Како човек што точно ги помни обредите на тоа место, Кришна беше целосно внесен во она што го правеше.
Следната слика е за три обредни голтки. Во едното значење поклоникот го почнува обредот со доверба, па и она што изгледа недовршено ја стекнува својата целост. Во другото значење Кришна ја вкусува сладоста на Радха. Истите зборови ја носат и сериозноста на обредот и нежноста на средбата.
Поетот го замислува Кришна како ги собира приносите, ги обележува правците и ги отстранува пречките. Потоа ја положува раката врз златен сад што светка од скапоцени камења. На садот го исцртува Сома, име што го повикува и ликот на Шива со Ума и сликата на месечината. Поклоникот го почитува божеството и им дарува облека на браманите. Потоа доаѓа радоста од исполнетиот обред. Во шумичката таа радост добива облик на блискоста на Радха и Кришна.
Тогаш Радха се запраша во себе како и нејзините сакхии би можеле да ја почувствуваат таа радост. Кришна ја разбра желбата без да ја чуе изговорена. Се појави во онолку облици колку што имаше сакхии, па секоја ја почувствува неговата близина.
