Кришна излегол од цветното катче опкружен од сакхиите. Крајот на Радхиниот поглед се задржал врз Него како пчела над сладок цвет. Поетот ја мери Неговата убавина со една искра од врвот на стапалото. Дури и божествата на љубовта како да се поклонувале пред таа искра.
Кришна ја положил левата рака врз рамото на Радха. Таа затреперила како златен лотос зафатен од бран. Пријателките им принеле свиткани листови бетел од обете страни. Радха го зела Својот со левата рака, а Кришна Својот со десната. Секој му го подал залакот на другиот. Кога Неговата рака се поместила од рамото, Радха ја одвратила со дланката. Во стихот, црвен лотос го запира оној што посегнува преку езерцето на убавината.
Низ густата сенка сепак се пробивале зраци. Штом забележал капки пот на лицето на Радха, Кришна ја наклонил круната за да ја засолни. Двете лица блескале како две месечини среде бел ден, над темниот облак и златната молња што поетот ги гледа во Нив. Погледите на пријателките се отворале како сини лотоси пред таа светлина.
Птиците различно ја примиле глетката. Чакраваките се натажиле како да изгреала месечината. Пауните заиграле како пред невреме, а лебедите се уплашиле. Чакорите, птиците за кои се вели дека се хранат со месечевата светлина, се израдувале. Поетот се чуди како една иста глетка буди толку различни чувства.
По патот што го посочила Вринда, Радха и Кришна стигнале во Варшахарша, шумата на дождовната радост. Во поетската замисла, облакот и молњата на небото го препознаваат својот посјаен одраз на земјата. Каде би се повлекле, кога светлината на Радха и Кришна го исполнува небото? Бледите облаци испуштаат дожд како солзи. Истата глетка може да се види и како темносин чадор со златна светлина, додека тивкото грмење звучи како пофалба.
Во шумата кадамба, темните гранки се ширеле над жолтите цветови и нивниот нектар. Низ средината се протегале долги подови од скапоцен камен, врз кои капел нектар, а околу нив кружеле пчели. Дрвјата на краевите изгледале како столбови. Нивните високи гранки се допирале одозгора и образувале зелени сводови како од смарагд, украсени со висечки цветови. Радха и Кришна минале под нив на пат кон лулашките.
