← Приказни од Кришна-бхаванамрита
Кришна-бхаванамрита · глава 6 · стихови 45–70

Шесте вкусови на Мадхумангал

На појадокот Мадхумангал ги задева другарите за нивниот апетит. Прашањето на Баларама го наведува да објасни како се препознава радоста од оброкот.

Додадена:

Мадхумангал разговара со Кришна и Баларама додека седат покрај послужените јадења.
Уметничка илустрација на приказната

На појадокот Мадхумангал почна да ги набројува оние што, според него, не умееле да го ценат јадењето пред нив. Кришна немал апетит за него, Баларама се задоволувал со еден залак, Шридама јадел бавно, а Субала бил без сила. Со последната забелешка се пошегува и со самото име на Субала, кое упатува на сила.

Храната, пак, ја пофали како дело на самата Лакшми и рече дека ѝ ја одзема славата дури и на амритата. Да се послужи таков оброк пред луѓе што не сакаат да го вкусат, рече тој, е како добар поет да чита пред слушатели што не копнеат по поезија. За него четирите вида јадења ги отелотворуваа четирите цели на човечкиот живот. Се прогласи за единствениот достоен да ги прими.

Шридама му кажа да престане да зборува и да си го наполни стомакот, бидејќи токму за тоа се претставувал како учен брахмачари. Мадхумангал му врати дека е пастир и не знае што е раса, па нека оди во шумата да ги чува кравите. Потоа се пофали со своето ведско образование. Кој ќе му принел храна нему, тврдеше тој, како да му ги принел на Бхагаван сите жртвени приноси. Шридама возврати дека и по сто животи Мадхумангал не би го знаел патот на светите текстови и дека само светиот конец го прави препознатлив како брахман.

Кришна ја продолжи шегата, велејќи дека Мадхумангал е навистина упатен во учењето за раса. Зборовите на Кришна можеа да се разберат и како пофалба за познавањето на прилозите и како пофалба за познавањето на скриената смисла во поезијата. Мадхумангал рече дека тој признава шест вкуса, колку што има сетила ако се смета и умот. Оброкот му бил радост за очите поради убавината, за носот поради мирисот, за јазикот поради сладоста и за допирот поради мекоста. Ја спомна и пријатната звучност, како и задоволството што го чувствува умот.

Веднаш штом ги наброја сетилата, Мадхумангал се сврте кон учените луѓе што зборуваат за осум раси. Се пошегува дека и тие се потпираат на вјанџана, но немаат поим за прилозите. Да се остават зеленчукот и супата за нешто што не може да се стави во уста, според него, е како да се остави водата за да се трча по фатаморгана. Нека џвакаат, рече, но и по безброј раѓања од тоа нема да извлечат вистински вкус.

Баларама го праша по што се познава насладата од раса и кои чувства се јавуваат покрај нејзиното трајно чувство. Мадхумангал веднаш се посочи себеси. Уште пред да ја добие храната, рече, му доаѓале солзи. Кога ќе стигнела, се наежувал и лицето му се разведрувало. Му се менувала бојата, а гласот му се кршел додека зборувал со полна уста. Се вкочанувал од жал што не може да изеде уште благо. По толку јадење, додаде, следуваат потта, па и несвестицата.

Мрзливоста, грижата и дремката ги наброја како минливи чувства. Трајниот вкус, велеше, е еден, иако јадењата што го будат имаат многу имиња. Го пофали зеленчукот како плод на добра заслуга, супата како нешто што прилега на цар, а пржените залчиња како реткост. Се праша дали тенките лепчиња се бело платно. Зеленчуковиот прилог му ги радуваше очите, топчињата му даваа сила за танцување, а од киселите јадења, според него, овенуваше дури и славата на амритата.

Самата помисла дека би можел да остане без млечниот ориз го вознемируваше. Умот постојано му се враќаше на плодовите, меѓу нив мангото и џекфрутот. Се заигра со името расала, прашувајќи дали тоа е градина на вкусот или колец за кој може да се врзе вкусот како слон. Го привлече и маринираниот прилог. За ротите тркалезни како месечината рече дека и купишта злато не би ги купиле. А оризот премачкан со гхи му мирисаше како да бил искапен во златна вода.

Извор: Кришна-бхаванамрита · глава 6 · стихови 45–70 ↗

Разгледај понатаму

Слики Видеа Аудио
СледноМадхумангал и реката од шикхарини
Единствени IP адреси на оваа страница: —