Додека Кришна се приближувал кон Враџа, жените на небото го споредувале со сонцето. И двајцата ги радувале лотосите, па жените си замислиле дека Создателот ги ставил на вага. Полесното сонце се кренало кон небото, а Кришна со сета тежина на Своите доблести останал на земјата. Жените се чуделе кој воопшто би се сетил да мери злато со половина зрно синап.
Сонцето им овозможувало на очите дење да ги видат живите суштества. Кришна ги радувал очите дење и ноќе и ја разоткривал љубовта и во подвижниот и во неподвижниот свет. Сонцето ја растерувало темнината наоколу, а Кришна ја растерувал и онаа во срцето. Во зборовите на жените, ист збор ги поврзувал сончевите зраци со кравите што Кришна ги пазел.
Сончевите зраци им биле утеха на птиците чакраваки, кои се плашеле од разделбата. Жените велеле дека допирот на Кришна може да ги пренесе Неговите мили преку цело море на копнеж. Сега тргнал да им ја исполни желбата на Нанда и Јашода, од чие домаќинство се водела грижата за стадата. Небесните жени веќе жалеле што ќе им се изгуби од вид.
Поетот го замислува Сонцето како ги слуша нивните зборови со задоволство и продолжува по Кришна. Западот, претставен како жена, ги слуша зборовите за доаѓањето на Кришна и мисли дека Тој доаѓа кај неа. Од таа ненадејна надеж ѝ се зацрвенува лицето, како небото во часот на зајдисонцето.
Жените на покривите фрлале кон Кришна грстови цвеќиња, навлажнети од нивните солзи. Кога цветовите го допреле, Тој погледнал малку нагоре. Секоја од жените на небото помислила дека тој поглед бил за неа и се исполнила со радост.
Штом стигнал дома, Кришна потонал во нежноста на Своите родители како во океан. Кога веќе не можело да Го види, сонцето, црвено како жар, изгледало како да се спушта во соленото море со надеж повторно да Го сретне.
По вечерното молзење, на крајот од поглавјето, поетот повторно погледнува кон небото. Дење зраците биле како лавови што ги растргнуваат слоновите на темнината. По зајдисонцето сликата се превртува и темнината изгледа како да ги проголтала лавовите на светлината.
